Ο κυρίαρχος φόβος των οικογενειών που μεγαλώνουν παιδιά με αναπηρία είναι για τη στιγμή που αυτά τα παιδιά θα πάψουν να είναι παιδιά και θα γίνουν ενήλικες και, ακόμη περισσότερο, όταν οι γονείς-φροντιστές “φύγουν” απ’ τη ζωή και τα άτομα με αναπηρία θα πρέπει μόνα να συνεχίσουν. Διότι για αυτούς τους ανθρώπους που έχουν ολοκληρώσει τις δομές εκπαίδευσης (Ειδικό Γυμνάσιο ή Ε.Ε.Ε.Ε.Κ.) και δεν έχουν καταφέρει να ανεξαρτητοποιηθούν, να αυτονομηθούν και να ενσωματωθούν στη κοινωνία, “η λύση” είναι είτε η απομόνωση τους στο σπίτι και η ανάληψη της ευθύνης τους μετά το θάνατο των γονέων τους από πρόσωπο του οικογενειακού τους περιβάλλοντος, π.χ. αδερφια, είτε ο εγκλεισμός τους σε κάποιο ίδρυμα, με όποιες αρνητικές συνέπειες αυτό συνεπάγεται. Όπως αναφέρει ο κ. Αχιλλέας Τσιργούλας από τον Σύλλογο Γονέων ΑμεΑ «Στον Βόλο η κτηριακή υποδομή και ο απαραίτητος εξοπλισμός της ΣΥΔ είναι ολοκληρωμένα εδώ και χρόνια σε κτήρια της Παιδόπολης στην Άγρια , αλλά η κοινωνία της Μαγνησίας δυστυχώς αποδεικνύεται ότι δεν έχει την δυναμική να την λειτουργήσει!».
