Με αναφορά στην εποχή των συλλογικών αγώνων έναντι του ατομικισμού που υπερισχύει σήμερα, αποχαιρέτησε ο αναπληρωτής καθηγητής του ΙΑΚΑ του ΠΘ Πολυμέρης Βόγλης τον μεγάλο μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη που έφυγε από τη ζωή. Όπως έγραψε ο καθηγητής: Ο θάνατος του Μίκη Θεοδωράκη προκάλεσε ένα τεράστιο κύμα δημοσιότητας και συγκίνησης. Αναμενόμενο αλλά παρόλα αυτά είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η δημόσια σφαίρα πλημμύρισε με άρθρα, φωτογραφίες, τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη. Πιο πολύ ενδιαφέρον έχει η έκρηξη συγκίνησης στο facebook, με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις χιλιάδων ανθρώπων που ήθελαν να μιλήσουν για το Μ. Θεοδωράκη ή απλά να ανεβάσουν ένα τραγούδι στη μνήμη του. Γιατί, λοιπόν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θέλησαν να μοιραστούν τις σκέψεις τους ή τη συγκίνησή τους για το θάνατό του; Μάλλον σχετίζεται με μια νοσταλγία του «συλλογικού». Η μουσική και τα τραγούδια του είναι ταυτισμένα με στιγμές συλλογικής ανάτασης, δράσης, αγώνων. Δεν είναι για μοναχική ακρόαση αλλά για συναυλίες και παρέες, είναι η μουσική υπόκρουση για τους Λαμπράκηδες και τα Ιουλιανά, την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τους εργατικούς αγώνες της Μεταπολίτευσης. Οι γενιές ανθρώπων που γεννήθηκαν στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες έζησαν την έξαρση του συλλογικού τότε αλλά και την κυριαρχία της ατομικισμού μετέπειτα. Η μουσική του Θεοδωράκη είναι η υπόμνηση ότι υπήρξε μια ιστορική εποχή συλλογικών αγώνων και οραμάτων. Αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με εκείνη την εποχή και τη μυθολογία της, ανήκει σε ένα παρελθόν που νοσταλγούμε όλο και περισσότερο, όσο βυθιζόμαστε στον ζόφο του παρόντος.
