«Όλη η βία, η ανομία, η κρατική αυθαιρεσία, η καταπάτηση κάθε κανόνα δικαίου και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων βρίσκεται σε αυτήν την φωτογραφία. Αλλά φυσικά ο κ. Χρυσοχοΐδης του “μετριοπαθούς μεσαίου χώρου”, ο “φιλελεύθερος” κ. Μητσοτάκης και ο θιασώτης της “φιλελεύθερης νομοκρατίας” κ. Μπογδάνος δεν ενδιαφέρονται για την τήρηση της έννομης τάξης σε αυτήν την περίπτωση. Όπως δεν ενδιαφέρονται για το γεγονός ότι από την επιβολή ακόμα του πρώτου Μνημονίου -διάσωσης των γερμανικών και των γαλλικών τραπεζών και της συνοχής της ευρωζώνης- του 2010 στην χώρα μας χτίζεται ένα “Παρασύνταγμα”.
Παρασύνταγμα διότι ,από άποψη θετικού συνταγματικού δικαίου, η εφαρμογή των Μνημονίων προϋποθέτει αναγκαστικά τον παραμερισμό πολλών θεμελιωδών ρυθμίσεων του οικονομικού –και όχι μόνον- συντάγματος. Παρασύνταγμα που σε οικονομικοπολιτικό επίπεδο μετατρέπει σε κουρελόχαρτο ή στην καλύτερη σε “φύλο συκής” το Σύνταγμα πάνω στο οποίο οικοδομείται το πολίτευμα. Οι μεγαλύτεροι παραβάτες του “Νόμου και της Τάξης” είναι λοιπόν αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες που δίνουν πολιτικές εντολές ώστε οι ένστολοι πραιτοριανοί τους, τα ΜΑΤ, να βασανίζουν και να εξευτελίζουν κόσμο όπως στην φωτογραφία από κάτω.
Σε μια χώρα που η πολιτική ελίτ έχει πλήρη ασυλία για τα αδικήματα της, σε μια χώρα που οι έμμισθοι ένστολοι τραμπούκοι όπως οι μπάτσοι δολοφονούν ανενόχλητοι, σε μια χώρα όπου οι μεγαλοεπιχειρηματίες δεν δεσμεύονται από κανένα νομικό πλαίσιο το να μιλάς για δικαιοσύνη είναι τουλάχιστον αστείο. Η αυθαιρεσία και η βία του αστικού πλέγματος εξουσίας θα συνεχιστεί λοιπόν προκειμένου η εγχώρια παρασιτική ολιγαρχία των διάφορων Μαρινάκιδων και των Λάτσιδων να συνεχίσει την αφαίμαξη του λαού μας. Οι συντενταγμένες επιθέσεις σε χώρους αγώνα όπως οι καταλήψεις από το παρακράτος πριν και πλέον από το επίσημο κράτος ευελπιστούν να δημιουργήσουν μια σιδερόφραχτη κανονικότητα για την συσσώρευση των κεφαλαιοκρατών. Γίνεται εξόφθαλμο λοιπόν πως, η ουσία και η φύση αυτού του κράτους, αυτής της εξουσίας (παρά τις μορφές που παίρνει ανάλογα με την φάση του οικονομικού κύκλου, του επιπέδου της ταξικής πάλης και των δημοκρατικών αγώνων) είναι ταξική. Είναι μια αστική εξουσία που αποκρυσταλλώνει την καταπίεση της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας από μια άκρως μειοψηφική πολιτικοοικονομική ελίτ. Η “νομοθεσία των βαρβάρων” έχει νεκραναστηθεί προ πολλού καθώς το κράτος και τα μονοπώλια την χρειάστηκαν όσο ποτέ στην μεταπολίτευση τα τελευταία χρόνια. Το ραντεβού με την ιστορία όμως δεν αναβάλετε, ο αγώνας συνεχίζεται… Μέχρι την Νίκη….» υποστηρίζει ο συμπολίτης ιστορικός, κ. Χάρης Πουλάκης.
