Διαβάσαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση, του κ. Άκη Καλαμαρά, Υπ. Διδάκτωρ τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, όπου αναφέρεται για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων της τεχνολογίας και του διαδικτύου, μέσω των οποίων οι πόλεις μπορούν να γίνουν ένα εργαστήριο δημοκρατίας.
Σύμφωνα με τον κ. Καλαμαρά «Ο νέος ρόλος λοιπόν της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης πρέπει να είναι αυτός του ενορχηστρωτή της διαδικασίας του αναπτυξιακού σχεδιασμού μιας πόλης. Η καινοτομία, μεταξύ άλλων, προκύπτει μέσα από την αλληλεπίδραση πολλών ετερογενών παραγόντων εντός ενός συστήματος. Σε αυτό το πλαίσιο οι πόλεις και συγκεκριμένα οι δημοτικές αρχές καλούνται να αναπτύξουν τα δίκτυα επικοινωνίας ανάμεσα στα επιμελητήρια, στον κόσμο της παραγωγής, σε ενώσεις εργαζομένων, σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, σε επαγγελματικές ενώσεις κλπ. Ακόμη, θα πρέπει πλέον να ενισχυθεί θεσμικά η σύνδεση των δημοτικών αρχών με τις αντίστοιχες περιφερειακές. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλο αυτό το διαρκή διάλογο πρέπει να έχουν οι προσωπικές απόψεις των πολιτών και οι συλλογικές προτάσεις κοινωνικών ομάδων, μιας και οι όποιες προτάσεις και αποφάσεις πολιτικής έχουν σαν αποδέκτες τους ίδιους τους πολίτες.
Αξιοποιώντας τις δυνατότητες της τεχνολογίας και του διαδικτύου, οι πόλεις μπορούν να γίνουν ένα εργαστήρι δημοκρατίας. Οι πολιτικές αποφάσεις θα είναι αποτέλεσμα της συναπόφασης των πολλών και όχι ορισμένων, που ενδεχομένως με τυχαίο τρόπο και εκμεταλλευόμενοι τις όποιες αδυναμίες της δημοκρατίας βρέθηκαν σε θέσεις «κλειδιά», όπου στη καλύτερη των περιπτώσεων απλώς αδυνατούν να χειριστούν διάφορες καταστάσεις λόγο άγνοιας, και στη χειρότερη συνειδητά χρησιμοποιούν το θεσμικό τους ρόλο για την εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων. Η έξοδος από την πολύπλευρη κρίση της εποχής μας θα είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας και συναπόφασης των πολλών.
Σύμφωνα με τον Χάρβεϊ, οι πόλεις αποτελούν βασικές εστίες πολιτικών επαναστάσεων όπου αναπτύσσονται βαθύτερα ρεύματα κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής. Οι δήμοι λοιπόν και κυρίαρχα οι δημότες-πολίτες οφείλουν να δουν την κρίση σαν ευκαιρία, να επενδύσουν στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής τους, να αναπτύξουν συλλογική κουλτούρα και να αναλάβουν δράσεις και πρωτοβουλίες με διεθνή απήχηση. Συνεκτιμώντας τις ευκαιρίες και τις απειλές του ευρύτερου περιβάλλοντος, η υπόθεση της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας σε τοπικό επίπεδο, επιβάλλεται να είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού «από κοινού» όλης της κοινωνίας».
