«Οι καταγγελίες της γυναίκας Μπεκατώρου για κακοποίηση και βιασμό πέρασαν, δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά άλλωστε, από την γενική αναφορά στην υπόδειξη του “προσώπου”. Κι αν διαβάσετε είναι ένας ακόμα ευπόληπτος, φιλήσυχος και πέραν πάσης υποψίας “άνθρωπος” της διπλανής πόρτας. Και κάτι παραπάνω.
Ένα “πρόσωπο” ιδιαίτερα τιμημένο, με τίτλους, με “όνομα”, με “κύρος”, με ισχυρές διασυνδέσεις και με διαρκή παρουσία στον χώρο του αθλητισμού και της πολιτικής. Το γεγονός πως ανήκει στον χώρο των” αρίστων” του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ΝΔ είναι μια σύμπτωση, κατά την γνώμη μου, δευτερεύουσας, τριτεύουσας ή και καμίας ιδιαίτερης αξίας τελικά. Αξία έχει πως ο βιαστής δεν είναι κάτι μακρινό, δεν είναι κάποιος ή κάποια που κατοικεί πολύ μακριά από το σπίτι μας, δεν είναι ο κακός που τον αναγνωρίζει κανείς αμέσως. Είναι το φίδι που ξέρει να φυλάγεται καλά, που διεκδικεί αξιώματα, που κρύβεται κάθε μέρα πίσω από μεγάλες καρέκλες των οποίων την μαγεία και την αίγλη απολαμβάνει και που όταν βρει την κατάλληλη στιγμή χύνει το φαρμάκι του δαγκώνοντας ανυποψίαστες και ανυπεράσπιστες ψυχές. Σαν την Γυναίκα, Παιδί τότε, Σοφία Μπεκατώρου.
Που όμως βρήκε το κουράγιο και το σθένος να δημοσιοποιήσει την τραγική της “ιστορία” και με τον τρόπο της να δώσει μια ευκαιρία στην υπόλοιπη κοινότητα (σε όλους εμάς) να υψώσει φωνή, να σηκώσει το χαλί του σπιτιού της, να δει τα σκουπίδια που κρύβονται από κάτω και κάποτε να εκφραστεί με δίκαιο τρόπο κι όπως πρέπει απέναντι στις μισάνθρωπες εκφράσεις “όντων”, που νομίζουν πως είναι άνθρωποι και που ενδεχομένως να κάνουν και μεγάλους σταυρούς. Και να διδάξει επίσης πως τέτοιες απόβλητες συμπεριφορές δεν είναι αρκετό να αντιμετωπίζονται τιμωρητικά και εκ των υστέρων αλλά πρωτίστως να προλαμβάνονται κοινωνικά. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο. Την διαπαιδαγώγηση και την παιδεία παράλληλα και ταυτόχρονα με την διαρκή επαγρύπνηση. Κι αυτό μάλλον στους καιρούς που ζούμε και στο περιβάλλον έτσι όπως τελικά έχει διαμορφωθεί είναι κομμάτι δύσκολο. Γιατί η βία, επίσημη και κρατική, ατομική και ανεκτή από τυφλούς θεσμούς και όργανα, είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους. Δυστυχώς» επισημαίνει ο κ. Κώστας Γαργάλας.
