«Βρωμάει καμένο ο Βόλος . Οι δήθεν “Αρχές του τόπου” δεν θέλουν να το μυρίσουν. Κάνουν πως δεν μυρίζουν τίποτα . Τους το λες με το καλό, δεν ακούν. Τους το φωνάζεις στ’ αυτί τους, πάλι δεν ακούν. Το αναφέρεις στο ” σπίτι” τους ξανά αδιαφορούν. Κινητοποιείσαι αλλά αυτοί εξακολουθούν να κωφεύουν. Βλέπουν τα δυσάρεστα νέα στην εφημερίδα για τις απώλειες συμπολιτών από καρκίνους, εγκεφαλικά και από καρδιά κι εκείνοι μιλούν για τον κίνδυνο από το τσιπουράκι. Δεν ξέρω τί ή ποιο είναι αυτό που θα τους αναγκάσει να ενδιαφερθούν, έστω κι αν δεν το επιθυμούν αλλά εκείνο που ξέρω είναι πως ο κόμβος έφτασε στο χτένι και τα ελάχιστα πλέον λόγια που απομένουν εξαντλούνται κι αυτά. Για να συνεννοούμαστε κάποτε σ’ αυτή την πόλη για το ποια είναι τα σοβαρά, τα πρωτεύοντα και άμεσα που επιμελώς κρύβονται και ποια είναι τα επέκεινα, δευτεροτριτεύοντα και βάλε, των λαμπιονιών, των παρτεριών και των παρακμιακών τραγουδιών της μιας δεκάρας τραγουδιστών και τραγουδιστριών» καυτηριάζει ο κ. Κώστας Γαργάλας.
