« Έλαβα σήμερα έξι προσωπικά μηνύματα που με ρωτούσαν γιατί δεν γράφω κάτι για τη βομβιστική επίθεση στον ΣΚΑΙ. Μπήκα λοιπόν, έτσι από περιέργεια, να δω τι έχουν γράψει εκείνες/οι που είχαν τον καημό να με εγκαλέσουν. Προσανατολιζόμουν σε μια απάντηση τύπου: και για ποιό λόγο πρέπει προσωπικά να τοποθετούμαι για καθετί που συμβαίνει. Από την άλλη ας πω μερικά αυτονόητα. Στη περίοδο που διανύουμε μια τέτοια επίθεση πέραν του συμβολικού πεδίου (όπου ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι θέλει) δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο μαζικό λαϊκό κίνημα. Δε με εκφράζει και πάντα φοβάμαι να μη τη πατήσει κανείς περαστικός ή εργαζόμενος σε ανάλογες περιπτώσεις. Ξεκάθαρα, χωρίς υπεκφυγές. Από την άλλη δε μπορώ να μη σκέφτομαι ότι ο ΣΚΑΙ είναι από τους βασικούς πρωταγωνιστές της συστηματικής απαξίωσης της δημοσιογραφίας. Ένα όργανο διαμοιρασμού fake news, μονοφωνικής προπαγάνδας συγκεκριμένων πολιτικών απόψεων, ένας φορέας διάδοσης χυδαίων ψυχαγωγικών εκπομπών (με ναυαρχίδα τη Τατιανα). Δε ξεχνώ την “σοβαρή Χρυσή Αυγή” που αποζητούσε ο Προτοσαλτε, δε ξεχνώ τον τίτλο “τον σκότωσε για το ποδόσφαιρο” που αναφέρονταν στη δολοφονία Φύσσα, δε ξεχνώ το απάνθρωπο γκάλοπ της Στεφανίδου για τον Ζακ, δεν ξεχνώ τις ψεύτικες φωτογραφίες από δήθεν επεισόδια που προβλήθηκαν ως αυθεντικές. Καταδικάζω λοιπόν την επίθεση αλλά έλεος παιδιά με τη θυματοποίηση και τις αδιανόητες αρλούμπες που εργολαβικά εκφωνεί το πολιτικό πελατολόγιο του σταθμού με προεξάρχοντα τον Άδωνι. Η μεγαλύτερη ασφάλεια που μπορεί να απολαμβάνει οποιοδήποτε μέσο ενημέρωσης είναι η ανεξαρτησία του. Όσο δεν υπάρχει αυτή ας θυμόμαστε τον Ουμπέρτο Έκο: “Οι κρίσεις πουλάνε καλά» έλεγε ο συμπολίτης, κ. Παντελής Προμπονάς.
