«Τα λαμπάκια στο κέντρο δίνουν και παίρνουν ,δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα πλαστό περιβάλλον ευημερίας. Τα αυτοκίνητα κάνουν πάρτι στην πόλη εις βάρος των ανθρώπων. Τα δένδρα ξεριζώνονται ποικιλότροπα αδυνατίζοντας την φυσική άμυνα της πόλης απέναντι στην επίθεση των ρυπαντών της. Τα πεζοδρομημένα τμήματα της πόλης, έργα προηγουμένων, καταστρέφονται για να γίνουν αυτοκινητόδρομοι. Κτίρια που υποβαθμίζουν την εικόνα του κέντρου της πόλης πέραν του ότι λειτουργούν ως μαγνήτης των οχημάτων προς το κέντρο, παρκινγκ Φιλελλήνων, αλλάζουν χρήση και γίνονται καφετέριες, την ίδια ώρα που ακριβώς απέναντι μια καφετέρια με ένα κοντέϊνερ που στο κάτω κάτω ούτε δέκα τετραγωνικά δεν καταλαμβάνει , αποτελεί τον μέγιστο εχθρό της πόλης. Η ΕΡΓΗΛ κάνει πάρτι εδώ και έξι χρόνια με χρήματα της ΔΕΥΑΜΒ ,”κλέβει” την περιουσία των δημοτών και κάποιοι μοιράζουν ακόμα φιλάκια και φωτογραφίες. Κι ανάμεσα στις φωτογραφίες , αλλά μεταλλαγμένες με τσαμπουκαλίδικο τρόπο και σαν ηρωικές και οικείες πλέον κι αυτές των υπευθύνων του σκανδάλου της ΕΡΓΗΛ που σήμερα είναι οι κολλητοί των διοικούντων. Το νερό στην πόλη δεν πίνεται αλλά κι όταν πίνεται, αυτό περνάει μέσα από σωλήνες αμιάντου και σιδηρούς του 1950. Τα χωριά παρατημένα στην μοιραία πτώση τους και μόνο με το φιλότιμο κάποιων κατοίκων και επαγγελματιών της περιοχής κρατιούνται ακόμα στην ζωή. Γιορτές και εκδηλώσεις που έπρεπε να είναι γιορτές αγάπης και ενωτικές , όπως της Κιβωτού του Κόσμου, γίνονται προπαγανδιστικές εκδηλώσεις “υποχρεώνοντας” μικρά παιδιά να μοιράζουν , με κατοχικό τρόπο, μικρά σακουλάκια με αλεύρι διαφημίζοντας γνωστή Βιομηχανία ιδιοκτησίας γνωστού και μη εξαιρετέου μέλους της κυβέρνησης και πρωτοκλασάτου μέλους της δημοτικής αρχής. Και το πλήθος, ο λαός του Βόλου, άλαλος, άφωνος, φοβισμένος, μ’ ένα παγωμένο κεκτημένης ταχύτητας χαμόγελο, με μια αμηχανία έκδηλη, με τις φωνές που έπρεπε να ακούγονται “ανεξήγητα” κρυμμένες, μέσα σε μια υποκολτουριακή ψευτοεορταστική και μολυσμένη ατμόσφαιρα που καλύπτει χρόνια τώρα την πόλη. Κι όλοι παίζουν με τις λέξεις. Κι όλοι γίνονται μάρτυρες της πλέον αηδούς μορφής της προπαγάνδας. Κι όλοι ξέρουν πια τί γίνεται στην πόλη με τα νυχτομάγαζα, με την ανάπτυξη των καφέ ,με τα τζογαδόρικα στέκια που φυτρώνουν σαν μανιτάρια μετά την βροχή αλλά και με τα έργα που πηγαίνουν σε δικούς , γνωστούς και μη εξαιρετέους, του “χθες”, του “νυν” αλλά κι όπως πάνε τα πράγματα και του “αεί”. Και η μόνη παρηγοριά είναι πως, παίζοντας κι εγώ με τις λέξεις και τα νοήματα ,σε λίγο όλα αυτά θα είναι παρελθόν. Όχι, όχι. Μην πάει αλλού το μυαλό σας. Απλώς θα γίνουν παρελθόν καθώς σε λίγες μέρες αλλάζει ο χρόνος. Απλώς» έλεγε ο κ. Κώστας Γαργάλας.
