«Λευτεριά σε όλους τους ατελείς γονείς και κηδεμόνες, που μεγαλώνουν το παιδί με όλη την αγάπη του κόσμου και υπάρχουν φορές που το κάθισμα στο καρότσι δεν κούμπωσε καλά και τους φεύγει το μωρό στον κατήφορο, που όταν είναι ενός έτους χτυπάει στην γωνία του τραπεζιού και γεμίζει όλο το μάτι αίματα -μια τόση δα αμυχή, τι αίμα βγάζει!- και νομίζουν ότι πάει το παιδί, δεν θα ξαναδεί ποτέ, που ανοίγει το κεφάλι του στα πέντε γιατί του πέταξε ένας φίλος του έναν πλαστικό δεινόσαυρο στο κεφάλι και είπαν “Παναγιούλα μου!μην έπαθε διάσειση, πόσα ράμματα θα χρειαστούν; φοβήθηκε το δόλιο!τι να σκεφτώ να το διασκεδάσω που τρέμω μέχρι τα νύχια;”, που το κρατάνε από το χέρι στα εφτά του να περάσουν τον δρόμο και σκοντάφτουν ρε αδερφέ -δεν είχαν προλάβει να φτιάξουν τη ρημάδα τη σόλα- και γίνονται τα γόνατά του παιδιού μαύρα και οι δικοί τους οι γοφοί μπλε μαρέ-ευτυχώς δεν έπεσε πάνω τους το ποδήλατο, που κολυμπούν μαζί τους και το κοιτούν στα μάτια κι ένα άτιμο ρεύμα παίρνει το παιδί μακριά κι εκείνοι έχουν πεθάνει χίλιες φορές μέχρι να το ξαναπιάσουν στην αγκαλιά τους, ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ. ΟΛΑ. ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ. Για τους άλλους γονείς, εκείνους τους τέλειους που σηκώνουν μόνο δάχτυλο και ξερνούν χολή, ούτε να τους δούμε στα μάτια μας. Άλλωστε αγνοείται η ύπαρξη τους» έλεγε η πρώην βουλευτής, κ. Ηρώ Διώτη.
