«Όχι δε το έστειλα, γιατί έπρεπε να κάνει τα τεστ. Είμαι διατεθειμένη μέχρι και στη φυλακή να πάω. Ήταν ένα παιδί που ήταν άριστο και καταπατούνε καταρχάς την πίστη μας, τα πιστεύω μας. Γιατί πρέπει να μου βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό;». “Ήταν ένα παιδί άριστο…” Πολύ εύστοχα χρησιμοποιεί αόριστο χρόνο η μητέρα του παιδιού. “Ήταν” δεν “Είναι” πια γιατί η μητέρα αποφάσισε να σταματήσει το παιδί της απ’ το σχολείο, λόγω της πανδημίας. Γιατί ισχυρίζεται και νιώθει πως “καταπατούνται” τα δικαιώματα τους. Το δικαίωμα του παιδιού στη μάθηση και στην εκπαίδευση η μητέρα δεν το κατατάσσει προφανώς στα “καταπατημένα” δικαιώματα. Προτάσσει το ατομικό της δικαίωμα στη “πίστη” και τα “πιστεύω” της. Γνώμη μου: Αυτά είναι επικίνδυνα φαινόμενα παιδιά. Επικίνδυνα… Σύμφωνα με την λογική της εν λόγω κυρίας αύριο μεθαύριο εάν “η πίστη της” θεωρήσει χρήσιμο, λυτρωτικό ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, να πετάξει το παιδί της στον Καιάδα θα το κάνει. Έτσι; Τεσπά…μαζέψτε τους!» έλεγε η κ. Μαρία Ζαχαριά.
