«Κατά την επίσκεψη μου στην Πάτρα επισκέφθηκα το μνήμα του πατέρα μου για τον χαιρετήσω. Να του χαϊδέψω νοητά τα μαλλιά. Είχα πιστέψει ότι όταν πέθανε πριν 3 μήνες , σε λίγο καιρό θα ήταν τα πράγματα πολύ άνετα. Έλα ντε όμως που δεν ήταν. Μια φωνή μέσα μου φώναζε : Φίλε τώρα αρχίζει η αποκωδικοποίηση του θανάτου. Πριν μερικά χρόνια που ήμουν πιο νέος , ένοιωθα ότι όταν έρθει εκείνη η στιγμή είναι κάτι που θα το κάνω όπως όλοι. Τον ένοιωθα κάτω από το χώμα και λύγιζα. Στη σκέψη ότι ορισμένοι άνθρωποι καίνε τους νεκρούς με έκανε να κλάψω από συγκίνηση. Μα πως είναι δυνατόν να γίνει στάχτη. Τώρα θα λιώσει θα πάω τα κόκκαλα και θα τα βάλω κάπου και μόλις τα βλέπω θα έχω μια αίσθηση προσωπική του πατέρα μου. Η στάχτη τα κάνει όλα ίδια. Σβήνει την αίσθηση του προσώπου ( που έστω και αν λιώσει έχει τα κόκκαλα). Αυτή η π@@@άνα μηδενιστική τάση της ζωής που έχει επικρατήσει , την φοβάμαι. Θυμάμαι μέσα στο πρώτο λοκνταουν , τα παιδιά στο εργαστήριο ήταν πολύ φορτωμένα και γύρω στον Νοέμβρη του 2020, κάναμε μια σημαντική επιτυχία και τους φώναξα στο γραφείο μου κλαίγοντας. ‘ Ρε σεις αν πεθάνω και δεν φυλάξετε το έργο μας που κάναμε σε τέτοιες συνθήκες , θα κατέβω ξανά στη γη και θα σας δαγκώσω’. Κάποιοι δάκρυσαν πίσω από τη μάσκα» διηγείται ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Δημήτρης Κουρέτας.
