«Φορολογικά και άλλα. Και για να μην ξεχνιόμαστε για το τί είναι και πώς φτιάχνεται ένα τίμιο, για να μην μπερδευόμαστε μιλώ για τίμιο στα πλαίσια του συστήματος κι όχι για δίκαιο γενικώς, φορολογικό σύστημα. Πόσα έβγαλες από την εργασία σου συνολικά ; Τόσα, Α. Πόσα ξόδεψες για να ζήσεις είτε σαν επιχείρηση είτε ως οικογένεια ή ως φυσικό πρόσωπο; Όλα όμως, ακόμα και το ψωμί που τρως, ακόμα και το φασόλι που αγοράζεις! Τόσα Β. Στην διαφορά (Α)-(Β) και με αφορολόγητο το ελάχιστο εγγυημένο των 12.000 ευρώ, μέγεθος που πάνω-κάτω είναι παρόμοιο ακόμα και σε κάθε σοβαρή καπιταλιστική χώρα, κλιμακωτά η φορολόγηση των παραπάνω κερδών . 10%, 20%, 30%, 50%, με τελικό το 80% για πάνω από ένα σοβαρό και μεγάλο ποσό (200 000 πχ). Ενδιαμέσως ήδη έχεις εισπράξει το όποιο ΦΠΑ στο σύνολο της πραγματικής κίνησης χρημάτων. Κι έχεις με τόσο απλό τρόπο χτυπήσει την όποια παραοικονομία και το μαύρο χρήμα. Συν φυσικά το ότι αυξάνεις τον δείκτη κατανάλωσης . Φυσικά σε κάποιο κόμμα που κυβέρνησε προσφάτως τα είπαμε κάποιοι, κάποτε αλλά εις ώτα μη ακουόντων, καθώς άλλα μάλλον υπήρχαν στο μυαλό των δήθεν μεγαλοστελεχών του και άλλη η στόχευση τους. Μην αναρωτιέστε συνεπώς για μια σειρά δημοσκοπικών ευρημάτων που στηλιτεύουν το σήμερα αλλά ουδόλως εμπιστεύονται το αύριο. Όποιοι αναρωτιέστε φυσικά ακόμα. Παρεμπιπτόντως, η ενίσχυση των αμιγώς κρατικών δομών που προστατεύουν κοινά και δημόσια αγαθά όπως η υγεία, η παιδεία, η σίτιση, το νερό, το ηλεκτρικό ρεύμα, οι επικοινωνίες, ο ελεύθερος χρόνος, είναι πλέον η μόνη σοβαρή, η μόνη ώριμη αλλά κυρίως η μόνη αναγκαία κοινωνική επιλογή, όπως και όσο, ποτέ άλλοτε στο κοντινό μας παρελθόν δεν υπήρξε . Τόσο απαραίτητη και τόσο ώριμη. Πολιτικά πλέον» έλεγε ο κ. Κώστας Γαργάλας.
