«Η επόμενη μέρα πρέπει οπωσδήποτε να περιλαμβάνει οπωσδήποτε δράσεις ενίσχυσης της τοπικότητας της ανάπτυξης. Η Ελλάδα το 2000 είχε 60 νηματουργεία τα οποία έκαναν νήμα το βαμβάκι που η χώρα παράγει. Με μια σειρά λάθος πολιτικών στην ενέργεια βασικά , που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε, σήμερα λειτουργούν μόνο δύο! Το βαμβάκι που παράγεται στην Ελλάδα εξάγεται σχεδόν όλο εκτός και ένα μεγάλο μέρος πάει στην Τουρκία, η οποία το κάνει νήμα και ρούχα. Φανταστείτε ότι σήμερα αλλά και εδώ και αρκετά χρόνια τα ρούχα του Ελληνικού Στρατού ράβονται στα Αδανα. Το βαμβάκι το Ελληνικό εξάγεται λοιπόν και εισπράττουμε περίπου 500 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό πάει λοιπόν έξω, γίνεται νήμα έξω και ξαναεισάγεται ως ρούχα χαμηλής μόδας ( εσώρουχα κλπ) πληρώνοντας ως Ελλάδα 1,5 δις και αν εισαχθεί ως ρούχο κανονικό πληρώνουμε άλλα 5 δις. Από τα χρήματα που πρόκειται να δαπανηθούν για την ενίσχυση της κοινωνίας προτείνω τα 600 εκατομμύρια να πάνε να δημιουργηθούν περίπου 10-15 σύγχρονα νηματουργεία από τα οποία θα δουλέψουν ένα σωρό τοπικές βιοτεχνίες ρούχων κυρίως Θεσσαλία, Μακεδονία , Δυτ. Μακεδονία, που εδώ και χρόνια παραμένουν κλειστές. Αυτό θα δημιουργήσει περίπου 100.000 θέσεις εργασίας και 6,5 δις ευρώ στην Ελληνική Οικονομία από τα οποία τα 4 εξαγωγές» τονίζει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Δημήτρης Κουρέτας.
