«Κουλουριασμένος στη γωνίτσα του. Ρακένδυτος. Σκυμμένο το κεφάλι. Στα πόδια του το πλαστικό κυπελάκι. Περνάς, τον βλέπεις, τον ξαναβλέπεις (μικρή η πόλη μας). Ψαχουλεύεις την τσέπη σου, πιάνεις κανά δυο κέρματα και τα ρίχνεις, χωρίς να τον κοιτάξεις. Ντροπή εσύ, ντροπή αυτός… Η δημόσια «επαιτεία» είναι ένα φαινόμενο που πάντα υπήρχε. Ακόμη πιο έντονο στις μέρες μας. Για όλους εμάς που έχουμε μια στέγη να κοιμηθούμε και ένα πιάτο φαγητό να μας περιμένει, αυτές οι εικόνες προβληματίζουν. Και θλίβουν βαθιά. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια και δεν είναι η «δική μας βοήθεια» η λύση. Γνωρίζω ότι η πολιτεία, ο δήμος κατ’ ουσίαν, διαθέτει κοινωνικές υπηρεσίες για τους αναξιοπαθούντες. Ίσως θα πρέπει να τις επεκτείνει και γι αυτές τις περιπτώσεις. Μια «δομή» (πόσο άκομψα ακούγεται), ένας χώρος τέλος πάντων, με κρεβάτια για να κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι, «εστιατόριο» που να προσφέρει φαγητό, και μια πρωτοβουλία για την απασχόλησή τους (με τη μορφή επιχορήγησης σε επιχειρήσεις, ίσως) θα ήταν η λύση. Μήπως τι κάνουμε και μεις οι υπόλοιποι; Σπίτι, δουλειά, φαγητό, άντε και καμιά βόλτα… Τα φτιάχνεις, τους ενημερώνεις, τους περιθάλπτεις… Είμαι βέβαιος ότι οι πραγματικά ανήμποροι όχι μόνο θα ανταποκριθούν, αλλά θα νιώσουν ευγνώμονες. Όσο για τους «κατ’ επάγγελμα επαίτες», ο νόμος πλέον θα έχει το λόγο, φροντίζοντας για την απομάκρυνσή τους» έλεγε ο συμπολίτης, κ. Σωτήρης Παρασκευάς.
