«Την Κυριακή, στο τέλος της Θείας Λειτουργίας στην ενορία μας, ο εκπρόσωπος κάποιου τοπικού Μακεδονικού Συλλόγου καταχράστηκε το βήμα που το δόθηκε, απευθύνοντας προς τους εκκλησιαζόμενους ένα κήρυγμα μείγμα: ιστορικού ανορθολογισμού, μίσους, διχασμού και εθνικισμού. Επαναλαμβάνοντας συνεχώς ταυτισιακά τεχνάσματα (“ποιος είναι χριστιανός και δεν…;”, “ποιος είναι Έλληνας και δεν….;”). Καταχράστηκε πλήρως το βήμα που του δόθηκε, με παρουσία (και χωρίς καμία αντίδραση) εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης και της εθνικής αντιπροσωπείας και εξαπέλυσε βαρύτατους χαρακτηρισμούς. Εν τέλει σε ένα πνευματικό λειτουργικό πλαίσιο είναι βέβαιο πως φόρτισε αρκετά τους παρευρισκόμενους. Προσωπικά αντιλαμβάνομαι το ρόλο της δημόσιας ιστορίας, των τοπικών συλλόγων και τις κάθε λογής επετείους στη κατασκευή και διατήρηση της εθνικής ταυτότητας και γνωρίζω πολύ καλά πως υπάρχουν όλοι οι μηχανισμοί που αναπαράγουν την αυτοεικόνα του περιούσιου λαού. Για να είμαι καθαρός η άποψη μου είναι πως κρίνω επιβεβλημένη τη συζήτηση για τη διαμόρφωση μιας ιστορικής κουλτούρας η οποία σε προσωπικό, συλλογικό και θεσμικό επίπεδο θα δώσει την ευκαιρία να στοχαζόμαστε κριτικά το παρελθόν ως αναγκαίο όρο για ένα καλύτερο μέλλον αλλά γνωρίζω πως αυτή δε μπορεί να γίνει αποσπασματικά ούτε με ακτιβισμούς. Ωστόσο ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη διαδικασία χρειάζεται να γίνεται από άμβωνος, από έναν κοσμικό που δεν έχει καμία σχέση με τη ποιμαντική αποστολή της εκκλησίας και που προκαλεί με τέτοιο τρόπο τουλάχιστον μέρος των ανθρώπων που βρίσκονταν στο ναό. Θα πρέπει όμως η ΙΜ Δημητριάδος που σε μια σειρά κοινωνικών και πνευματικών έχει δείξει ωριμότητα και τόλμη να προστατεύσει πρωτίστως το λειτουργικό πλαίσιο από διδαχές με ύφος χουντικού γυμνασιάρχη και επιπλέον να προστατεύσει τους ανθρώπους που πάνε να προσευχηθούν (καλή ώρα η μάνα μου) από την εκμετάλλευση του θρησκευτικού τους αισθήματος από πατριδοκάπηλους υπηρεσίας» επισημαίνει ο κ. Παντελής Προμπονάς, Υπ. Διδάκτορας Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
