«Κωνσταντίνα Τσάπα. Μία ακόμα καθαρά υπόθεση γυναικοκτονίας έρχεται να προστεθεί στα τόσα άλλα προηγούμενα εγκλήματα ως απόρροια κακοποίησης γυναίκας από άντρα. Δυστυχώς, αυτή τη φορά μαζί με το θύμα ο θύτης τραυμάτισε θανάσιμα και τον αδερφό της Γιώργο που έφτασε στο σημείο για να την προστατέψει. Και δυστυχέστερα το βίαιο διπλό έγκλημα έλαβε χώρα στη Μακρυνίτσα λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη του Βόλου. Εκείνο όμως που κάνει το γεγονός αυτό να διαφέρει σε σχέση με άλλες παρόμοιες υποθέσεις είναι πως η Κωνσταντίνα είχε προχωρήσει ήδη σε καταγγελία της βίαιης συμπεριφοράς του συζύγου και της ψυχολογικής κατάστασης που αντιμετώπιζε, ενώ την επόμενη του άγριου διπλού φονικού ήταν προγραμματισμένη η συζήτηση της αίτησης του θύματος για την ακούσια νοσηλεία του δολοφόνου της.
Ενώ λοιπόν βρισκόμαστε πλέον στην εποχή των #metoo και #donotacceptit κινημάτων, στην εποχή συνεχών και συνεχιζόμενων καταγγελιών στο χώρο του αθλητισμού και του θεάτρου που αφορούν κακοποιητικές συμπεριφορές, αλλά και εντεινόμενων προσπαθειών από τις γυναικείες οργανώσεις για την παύση της έμφυλης βίας με συνθήματα όπως “σπάσε τη σιωπή” και “μίλα” στα θύματα -με στόχο την προτροπή τους στην κοινοποίηση του προβλήματος τους για την έγκαιρη αντιμετώπισή του- έρχεται αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα και μας αφήνει ως γυναίκες και σοροπτιμίστριες άφωνες.
Στην περίπτωση αυτή και καταγγελίες υπήρχαν και γνωματεύσεις ειδικών και το θύμα είχε κινηθεί νομικά. Όμως, όλα αυτά δεν ήταν τελικά αρκετά ή δεν έγιναν τελικά έγκαιρα. Και όταν οι γνωματεύσεις των ειδικών, οι καταγγελίες στην αστυνομία και οι νομικές διαδικασίες δεν αρκούν για να προστατέψουν ένα υποψήφιο θύμα μήπως είναι καιρός να αναθεωρήσουμε διαδικασίες και πρακτικές; Ακόμα και στο θέμα της συνεπιμέλειας των τέκνων και της νέας νομοθετικής ρύθμισης που θα αρχίσει να ισχύει από 30 Ιουνίου 2021 μήπως θα πρέπει να δούμε αυστηρότερα και με μεγαλύτερη λεπτομέρεια το θέμα της επικοινωνίας με το παιδί το οποίο παύει να ασκείται μόνο σε περίπτωση τελεσίδικης καταδικαστικής απόφασης για το γονέα, αλλά και του γενικότερου πλαισίου διαμεσολάβησης;
‘Οπως και να έχει κοινή επιδίωξη όλων μας είναι να δοθεί ένα τέλος στα περιστατικά βίας και όλοι να λειτουργούμε σε μία πολιτισμένη κατεύθυνση, η οποία θα εξασφαλίζει τη σωστή ανατροφή και ανάπτυξη των παιδιών μας. Όσο όμως και αν προσπαθούμε πάντα θα υπάρχουν ακραίες εξαιρέσεις όπως η προχθεσινή. Στην περίπτωση της 28χρονης του Πηλίου εκείνη έκανε αυτό που έπρεπε κάνοντας χρήση όλων των νόμιμων διαδικασιών και μέσων που είχε στη διάθεσή της. Αλλά όλοι άργησαν… ο θύτης όμως δεν άργησε….» σημειώνει η κ. Χριστίνα-Μαρία Λαμπροπούλου, Αντιπρόεδρος 1ου Σοροπιστιμιστικού Ομίλου Βόλου.
