«1974, Ιούλιος στην παιδική κατασκήνωση του Ερυθρού Σταυρού στην Πορταριά, παρέα με αγαπημένες ξαδέλφες ( που ακολουθούσα έτσι κι αλλιώς παντού )για κατασκηνωτική ζωή στο βουνό που τότε ο αέρας του μύριζε ρίγανη και θυμάρι, πρωί και βράδυ φορούσες μπουφάν. . τραγούδια, παιχνίδια, θεατρικά ,ο μάγειρας ο κυρ Λαντζος, η νοσοκόμα με την αλοιφή για τα κουνούπια ,η αρχηγός, οι ομαδάρχες, η υποστολή της σημαίας κάθε ηλιοβασίλεμα ,τα βράδια με το άναμμα της φωτιάς, το σιωπητήριο…. ξυπνήσαμε με μια αναστάτωση, φασαρία. Τι έγινε; Γονείς να είναι στα κάγκελα και να περιμένουν να ανοίξει η πύλη, πόλεμος!!! Βλέπαμε να είναι φοβισμένοι, κάποιοι έλεγαν: εισβολή στην Κύπρο!!Τι λέξη ;Τι να καταλάβουμε οκτάχρονα παιδιά ; Άρχισαν όλοι να κλαίνε και να μαζεύουν ρούχα και σεντόνια… υπογραφές στο αρχηγείο της κατασκήνωσης, τηλέφωνα , αγκαλιές και πρώιμα αποχαιρετιστήρια φιλιά …δεν προλάβαμε την γιορτή της φωτιάς που σχεδιάζαμε , φύγαμε άρον -άρον για την πόλη , πόλεμος στην Κύπρο ! Ασπρόμαυρες εικόνες προσφυγιάς ,όπλων, αιχμαλώτων…. όσα χρόνια κι αν περάσουν, αυτές τις εικόνες με το φόβο της απειλής του πολέμου θα έχω από εκείνο το καλοκαίρι στην κατασκήνωση. Ίσως γι’ αυτό επέστρεψα πολλά χρόνια μετά ως στέλεχος και έκανα τόσες γιορτές (υπερπαραγωγή, έτσι δεν είναι κε Βασίλη Κοντορίζο;) γύρω από την φωτιά να τραγουδάμε την ειρήνη» θυμάται η κ. Άννα Κουτσελίνη.
