«Για να μιλήσει κάποιος για την αξία της ιστορίας, θα πρέπει απαραιτήτως να τη γνωρίζει. Εδώ όμως υπάρχει μια δυσκολία: το γεγονός δηλαδή, ότι η γνώση του ιστορικού παρελθόντος είναι μια υπόθεση εξαιρετικά δύσκολη , επίπονη και ψυχοφθόρα, που επιβάλλει αποτίναξη του δογματισμού και του εθνικισμού. Πάντως είναι πανθομολογούμενο πως, όσο καλύτερα γνωρίζει κάποιος το παρελθόν, τόσο καλύτερα βλέπει το μέλλον. Υπάρχει ωστόσο άλλο ένα κρίσιμο σημείο στην αντιμετώπιση του παρελθόντος. Είναι η διάκριση ανάμεσα σε ό,τι πρέπει να κρατήσουμε από αυτό και σε ό,τι δεν είναι πια ζωντανό και απαραίτητο για να πορευθούμε ( ; ).
Το πιο ασφαλές κριτήριο για τη στάση μας πρέπει να είναι η λειτουργικότητα, δηλαδή κατά πόσο αυτό που θα δεχτούμε τελικά μπορεί να εξυπηρετήσει και τη δική μας ζωή και ιστορική πραγματικότητα. Για να μπορέσουμε όμως να εξακριβώσουμε αυτό το στοιχείο, είναι απαραίτητη η βαθιά γνώση και μελέτη του παρελθόντος και η κριτική αντιμετώπισή του. Δεν είναι σωστό να δεχθούμε τα πάντα παθητικά και χωρίς κριτική ή αμφισβήτηση. Ό,τι θα υιοθετήσουμε θα πρέπει να το αφομοιώσουμε για να μας χρησιμεύσει, αφού πρώτα φιλτραριστεί υπό το αυστηρό πρίσμα των τεκταινομένων.
Η τεχνολογική εξέλιξη, η επιστημονική πρόοδος, η έξαρση του ρατσισμού, η όξυνση κάποιων νοσηρών κοινωνικών φαινομένων, όλα αυτά δεν μπορούν να ερμηνευτούν σωστά, αν δεν περάσουν µέσα από την ιστορική µνήµη, αν δεν φιλτραριστούν από το εργοστάσιο του παρελθόντος, προκειμένου να διεκπεραιώσουμε την αποστολή µας ως άτοµα, µέλη µιας κοινωνίας, αλλά και ως έθνη σε οποιοδήποτε τοµέα της ανθρώπινης δραστηριότητας Ας θυμηθούμε λοιπόν τη χρονική στιγμή που ένα μέρος των Ουκρανών πολέμησαν στο πλάι των Γερμανών στο Στάλινγκραντ ,αντιτιθέμενοι στην πολιτική Στάλιν και ίσως εκεί να βασίζει την κατ επίφαση ρητορική του και ο Πούτιν όταν αναφέρεται σε νεοναζί-Ουκρανούς πολίτες που πολεμούν εις βάρος των Ρωσικών στρατευμάτων και στη νεοναζιστική κυβέρνηση Ζελένσκι την οποία καλεί να ανατρέψουν οι ίδιοι οι Ουκρανοί!!!
Η επανάληψη της ιστορίας ως φάρσα!!Η δεύτερη φάρσα έχει να κάνει με τις απειλές του Πούτιν προς Φινλανδία και Σουηδία ότι, αν προσχωρήσουν στο ΝΑΤΟ θα τους επιτεθεί. Και το 1939 μετά το σύμφωνο Ρίμεντροπ- Μολότοφ ( επί της ουσίας τη συμφωνία με χαρακτηριστικά «λυκοφιλίας» Στάλιν -Χίτλερ) που οδήγησε στο διαμελισμό της Πολωνίας, οι Σοβιετικοί επιτέθηκαν στην Φινλανδία και μάλιστα σχεδόν ηττήθηκαν και ταπεινώθηκαν από ένα κράτος που δεν αριθμούσε πάνω από 3 εκατομμύρια κατοίκους…Αξίζει ενδεικτικά να αναφερθεί η συμφωνία του Έλβα του 1990-91 που προέβλεπε την αποχώρηση του σοβιετικού στρατού από τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης με την αμοιβαία δέσμευση των δυτικών και νατοϊκών ότι δεν θα επεκταθούν στρατιωτικά πέραν του Έλβα ποταμού (της Τσεχίας δηλαδή και της τότε Ανατολικής Γερμανίας).
Συμφωνία που εν τέλει τηρήθηκε; Τι διδασκόμεθα εν κατακλείδι από την αναγκαιότητα της ιστορίας; Ιστορία είναι η εμφάνιση, η αύξηση, ο πολλαπλασιασμός και η πάλη μέχρι θανάτου των κρατών μεταξύ τους είναι η κατάκτηση, η εισβολή, η υποδούλωση, και είναι η αντίσταση, η επανάσταση, η σύγκρουση είναι οι μάχες, τα ερείπια, τα πραξικοπήματα και οι συνωμοσίες είναι το κύμα της δύναμης και της βίας, είναι η υπερβολή της εξουσίας είναι η τρομοκρατική βασιλεία των διψασμένων για αίμα θεών είναι η υποδούλωση της μάζας και η σφαγή των μαζών είναι η ανέγερση των μεγαλοπρεπών ναών, παλατιών, πυραμίδων, είναι η ανάπτυξη της τεχνικής και της τέχνης είναι η εμφάνιση και η εξέλιξη της γραφής, είναι το εμπόριο δια ξηράς και θαλάσσης προϊόντων και ιδεών κάποτε επίσης, είναι ένα μήνυμα ελέους και συμπάθειας και άλλοτε μια σκέψη που αναρωτιέται για το μυστήριο του κόσμο (Εντγκαρ Μορέν).
Το μόνο που μένει ως αποτύπωμα είναι οι ξεριζωμένες ή και νεκρές ψυχές ως κολυμβήθρες του Σιλωάμ …» τονίζει η αντιπεριφερειάρχης Μαγνησίας, κ. Δωροθέα Κολυνδρίνη.
