Η ανάρτηση του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας για την τραγωδία στο εργοστάσιο Βιολάντα δεν στάθηκε μόνο στο συμβάν. Όπως έλεγε « Ο νομπελίστας Φρανσουά Ζακομπ στο βιβλίο του Σμιλεύοντας το εσώτερο άγαλμα, περιγράφει τη ζωή του.Πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα . Στο εργαστήριο ιατροδικαστικής έβλεπε ανθρώπους νεκρούς που πριν λίγο ονειρεύονταν, αγαπούσαν , φιλούσαν τον αγαπημένο τους. Τώρα σκοτάδι. Όλα αλλιώς. Η ζωή σταματά και αυτό είναι κάτι μεγαλειώδες. Πήγα στο χώρο της έκρηξης με την εισαγγελέα. Είδα σώματα καμένα που δεν γνώριζα που ανήκαν . Όλες πέθαναν ακαριαία.Ήταν οι δυο αγκαλιασμένες. Δούλευαν βάρδια βράδυ. Έφτιαχναν μπισκότα που τα τρώμε εμείς. Είδα σήμερα τα πρόσωπα των νεαρών γυναικών σε φωτογραφίες. Όλοι είμαστε αυτές οι εργάτριες που πάνε για δουλειά αφήνοντας το μικρό παιδί τους που θα κοιμάται αγκαλιά με τον μπαμπά. Τι θα πούμε άραγε κάποια στιγμή σε αυτά τα παιδιά τους ; Πώς θα γυρίσουν στη ζωή τους η οικογένεια; Θα μπορέσει ; Αυτό σίγουρα εξαρτάται και από μας. Το πώς είναι μεγάλη κουβέντα. Ας σκεφτούμε λίγο την επαναφορά της οικογένειας. Βαθύ σκάψιμο θέλει». Και η αλήθεια είναι ότι τα πορίσματα θα γραφτούν. Οι ευθύνες θα αναζητηθούν. Το δύσκολο είναι το μετά. Και αυτό, όπως σωστά ειπώθηκε, δεν γίνεται χωρίς βαθύ σκάψιμο.
