Σχολιάζοντας με φίλους για τον πολιτισμό που κάποτε παρήγαγε αυτή η πόλη και που αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση, θυμήθηκα τι συνέβαινε πριν από δύο περίπου δεκαετίες και τι συμβαίνει σήμερα. Τα έργα που ανέβαιναν και τα σχήματα που έρχονται στον Βόλο στο Δημοτικό Θέατρο στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Μουσικού Θεάτρου, έχουν μείνει στην ιστορία. Μιούζικαλ, παντομίμα, χορός, θέατρο, και πολλά άλλα περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ και ο Βόλος γινόταν το επίκεντρο των φιλότεχνων που αναζητούσαν ποιοτικές παραγωγές που θα έβλεπαν μόνο σε χώρες του εξωτερικού. Τώρα αρκούμαστε σε λαϊκο-ποπ ονόματα και φαναράκια. Εκδηλώσεις της οκάς που αύριο κανείς δεν θα θυμάται, ενώ κάποιοι άλλοι δεν θα μάθουν ποτέ ότι ονόματα διεθνούς επιπέδου όπως ο Paco de Lucia και ο Arturo Sandoval έπαιξαν στο Δημοτικό Θέατρο Βόλου. Ας είναι. Όλα τα καθεστώτα επιβάλουν την δική τους αισθητική και παραγκωνίζουν οτιδήποτε δεν μπορούν να καταλάβουν. Ώσπου να πέσουν με κρότο.
