«Ένας πατέρας έβαλε τέλος στη ζωή του μη μπορώντας να αναμετρηθεί με τη χλεύη και το στίγμα. Μια σύζυγος θα γεράσει χωρίς τον σύντροφο της. Ένα παιδί θα συνεχίσει -ίσως- τη ζωή του φορτωμένο με το συναισθηματικό και ηθικό βάρος της εμπλοκής του στην απώλεια του πατέρα του. Γιορτάστε «οικογενειάρχες», «μάγκες», «κουτσομπόληδες», «ηθικολόγοι». Ο πατέρας του «ανώμαλου» θα είναι κάτω από το χώμα.
Δε θα αναγκάζεστε να τον βλέπετε στο καφενείο να χαλάει την αισθητική σας. Κοιμηθείτε ήσυχοι το βράδυ, γελάστε με τη ψυχή σας με τον πόνο του άλλου, τη μέρα της κηδείας του αδικοχαμένου πατέρα μη ξεχάσετε να ανταλλάξετε μεταξύ σας το «ροζ» βίντεο στο messenger σας μη τυχόν και μείνει κανείς που δεν έχει ενημερωθεί «από πρώτο χέρι». Είναι δημόσιο δικαίωμα να διαπομπεύεις ότι δε θεωρείς «φυσικό» και «ηθικό». Εσύ είσαι άλλωστε το μέτρο της ηθικής, η άποψη σου είναι το μόνο δίκαιο, δεν υπάρχουν νόμοι και δικαιώματα, μόνο το προσωπικό σου γούστο.
Αν δεν ήθελε να τον κοροϊδεύει κανείς ας μη τράβαγε τίποτα σωστά; Εσύ φταις που έφτασε μέχρι την οθόνη σου; Να μη το έβλεπες; Να μη το σχολίαζες; Να μη κολλούσες λίγο και στον μπαμπάκα του έτσι ανάμεσα στις ρακές; Αποκλείεται άλλωστε να είσαι σεξιστής, έχεις επαναλάβει δεκάδες φορές το «δεν έχω πρόβλημα με το τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του». Εσένα πατέρα που δε ξέρω πως σε λένε μακάρι να σε ήξερα κι από εχθές, να μπορούσα να σου κρατήσω το χέρι και να σου πω ότι σε αυτό το κόσμο είμαστε πολλοί και πολλές που παλεύουμε να μη κάνουν κουμάντο οι νταήδες, να σου μιλήσουμε για άλλους κόσμους που θα αισθανόσουνα ασφάλεια και χαρά, που θα μπορούσαμε να σε συστήσουμε σε χιλιάδες εκδοχές αγάπης και χρωμάτων.
Εκεί που θα φτάσεις ψάξε να βρεις τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, τον Ζακ Κωστόπουλο, την Λίνα Κοεμτζή και να τους πεις ότι στο όνομα σας θα συνεχίζουμε να παλεύουμε τα σκοτάδια. Ο τόσο τραγικός χαμός σου να είναι μια χαραμάδα φως για όσους και όσες δεν αντέχουν να βάλουν το κορμί τους μπροστά στη πραγματική ανηθικότητα όσων αυτοανακυρήσσονται σε καθωσπρέπει και πιστεύουν ότι έχουν την εξουσία να ελέγχουν με τόση συμπυκνωμένη και αόρατη βία τη ζωή των άλλων. Ποτέ δεν είναι η αγάπη -η όποια αγάπη- το πρόβλημα. Πάντα το μίσος είναι. Όπως κι αν το βαφτίζουν αυτοί που μισούν» υποστηρίζει ο κ. Παντελής Προμπονάς, Υπ. Διδάκτορας Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
