«Αναρωτιόταν η φίλη “πόσο εύκολα χαλάνε οι φιλίες στην εποχή μας”… Εξαρτάται από τις “φιλίες” και τους “φίλους”. Υπάρχουν οι διαχρονικοί αυθεντικοί οι σταθερές αξίες… και οι υπόλοιποι. Οι μέτριοι “περιστασιακοί”, οι “κατά (λχ γεωγραφική, επαγγελματική) συνθήκη” φίλοι, οι συμβατικοί ψυχαγωγικοί (λχ η κοινή παρέα), οι απαξιωτικοί νάρκισσοι, οι δολοπλόκοι χειριστικοί, οι μη καλά οριοθετημένοι (παρεμβατικοί ή αυτοθυσιαστικοί), οι ποικιλότροπα “κομπλεξικοί” “ευαίσθητοι”, “ανασφαλείς” κι “ανεπαρκείς”… Αυτοί ούτε μεταξύ τους (πχ οι νάρκισσος με νάρκισσο) ούτε με τους άλλους (πχ νάρκισσος με ευαίσθητο) τα βγάζουν πέρα στα “δύσκολα” (στις συγκρούσεις). Βγάζουν υπερβολικά γρήγορα τα μαχαίρια, τις ασπίδες… Στα αδοκίμαστα ευχάριστα ή όταν χρειαζόμαστε τον άλλο όλοι “φίλοι” είμαστε. Στη Σύγκρουση και στον Ανταγωνισμό όμως (συμφερόντων, ιδεολογιών, κέρδους, πολιτικής, έρωτα, πολέμου, στη “παρεξήγηση”, στέρηση ή υπεροχή, αδικία, πόνο…) καταλαβαίνεις το ηθικό μέτρο, την Αξιοπρέπεια, του άλλου… Φίλου ή εχθρού. Μπορεί να ξοδέψεις χρόνια σε παλιές (συνήθειας; αυτοματισμών;) ή συμβατικές φιλίες (χωρίς σημαντική σύγκρουση όμως) μέχρι να συνειδητοποιήσεις “το ποιόν” του άλλου (και το δικό σου…) στη πρώτη σημαντική Σύγκρουση. Ανέκαθεν έτσι ήταν. Μπορεί να ξαφνιαστείς ευχάριστα ή δυσάρεστα. Η Φιλία (κι η Αγάπη γενικότερα) απαιτεί αμοιβαία Αξιοπρέπεια, Αλήθεια, Εμπιστοσύνη, ηθική Ισότητα (όχι υποτίμηση) και Αλληλοβοήθεια/συμμαχία. Γιατί η πραγματική επιλεγμένη συνειδητή Φιλία δεν είναι θέμα συνήθειας, ομοιότητας ή διασκέδασης… Είναι ζήτημα βασικής ηθικής κι ευδαιμονίας, αν όχι (στα δύσκολα) επιβίωσης… Είναι μια ολοδική μας Όαση ανθρωπιάς, ασφάλειας, απόλαυσης, αλληλοκατανόησης, αποδοχής, αλληλεγγύης, νοιαξίματος! Του ίδιου ή και του άλλου φύλου. (Εκ)τιμήστε την! Καλλιεργήστε την! Ίσως το πιο μεγαλειώδες κοινωνικό μας δώρο!» σημειώνει ο Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης.
