«Μπορούμε να συζητάμε μέχρι του χρόνου για τις ευθύνες της κυβέρνησης στη διαχείριση της πανδημίας και να βρίζουμε και να τις αποδώσουμε με κάθε τρόπο. Μπορούμε επίσης να συζητάμε για το πόση βλακεία υπάρχει στον κόσμο ή πόσο περίσσια επαναστατικότητα ή πάλι, το πόσο έχει διαπεράσει την ανθρώπινη συνείδηση το δόγμα του ατομοκεντρισμού, της ατομικής ευθύνης ή κοινώς της παρτάρας μας. Δεν γίνεται όμως , και το λέω με την ένταση ενός ανθρώπου που πιστεύει πολύ στον υποχρεωτικό εμβολιασμό ως πράξη αλληλεγγύης και προστασίας του κοινωνικού συνόλου, ενός ανθρώπου που δεν κατανοεί πια γιατί δεν πάει ο κόσμος να εμβολιαστεί, να βλέπουμε να πεθαίνουν νέοι άνθρωποι, να μένουν μωρά δίχως τις μανάδες τους, να καταρρέουν τα νοσοκομεία και οι γιατροί μετά από εφημερία στις κλινικές κόβιντ και να λέμε ας πρόσεχαν οι ανεμβολίαστοι ή καλά να πάθουν ή εντάξει, εμείς κάναμε το εμβόλιο, δεν θα πάθουμε και κάτι, εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί και θα κυλάει η ζωούλα μας. Γιατί μ’ αυτά και μ’ αυτά μπορεί να πάθουμε και καμιά καρδιά και δεν θα βρεθεί ούτε κλίνη για να μας περιθάλψει. Ποιοι είμαστε για να λέμε ας πεθάνει ο βλάκας; Ο ηλικιωμένος; Ο ανοσοκατεσταλμένος; Μπροστά σε αυτή την τραγωδία, στις ατέλειωτες λίστες νεκρών, σε αυτά που δεν έχουν γίνει, στα εγκληματικά λάθη πρέπει να γίνει κάτι τώρα. Τώρα όμως. Και αλήθεια τι μπορεί να γίνει στο και πέντε παρά ένα σκληρό δεκαπενθήμερο λοκ ντάουν και σταδιακά να εμβολιαστούν υποχρεωτικά ομάδες του πληθυσμού-επαγγελματικοί κλάδοι, ομάδες υψηλού κινδύνου, ομάδες με υψηλή ευπάθεια; Το λένε οι γιατροί. Το λένε οι άνθρωποι στην πρώτη γραμμή. Δεν μπορεί να μην το ζητάμε όλοι οι υπόλοιποι» σημειώνει η κ. Ηρώ Διώτη.
