Η νέα ανάρτηση του Δημήτρη Κουρέτα δεν είναι μια ακόμη πολιτική τοποθέτηση. Είναι περισσότερο μια υπενθύμιση. Ότι η διατροφική αυτάρκεια δεν είναι σύνθημα, αλλά αριθμοί, στρέμματα, τόνοι και επιλογές. Και κυρίως, ότι η γνώση υπάρχει, το ερώτημα είναι αν αξιοποιείται. Όπως γράφει « Ήρθα να ζήσω στη Θεσσαλία το 1996 ως επίκουρος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και αφιέρωσα τα πιο όμορφα και πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής μελετώντας και αναδεικνύοντας θέματα της επισιτιστικής επάρκειας της χώρας και της προστιθέμενης αξίας των αγροτικών προϊόντων της Θεσσαλίας. Έτσι διαβάζω στο chatgpt και νιώθω ότι έκανα το χρέος μου ως επιστήμονας και ως άνθρωπος . Η Ελλάδα έχει 30 εκατομμύρια στρέμματα που καλλιεργούνται και από αυτά τα 10 είναι δέντρα , οι 500.000 κηπευτικά , 7 εκατομμύρια σιτηρά και 2 παρά βαμβάκι . Από το ένα εκατομμύριο τόνους μαλακό στάρι που καταναλώνουμε , εισάγουμε τις 800.000 τόνους . Η διατροφική αυτάρκεια σε στάρι είναι κορυφαία επιλογή μια χώρας με τα δικά μας χαρακτηριστικά. Δυστυχώς δεν έχουμε εθνικό απόθεμα . Και βλέπω ότι δεν υπάρχει εθνικό σχέδιο αυτάρκειας σε ψωμί που είναι πολύ σημαντικό. Και βλέπω στο τούνελ να εξάγουμε τα ποιοτικά μας τυριά, τις ελιές, την φοβερή μας κομπόστα ροδάκινο και θα τα τρώνε αυτοί που μπορούν να πληρώσουν έξω , εμείς όμως θα τρώμε προϊόντα από την Νότιο Αμερική που παράγονται με συνθήκες όχι ποιοτικές . Βαδίζουμε στο δρόμο μια χώρας που θα έπρεπε να είναι υπόδειγμα διατροφικής αυτάρκειας και δυστυχώς μαϊμουδίζουμε. Τι κρίμα. Και δεν μπορούμε να το υποστηρίξει η χώρας μας το μοντέλο αυτό της αυτάρκειας. Γιατί άραγε;». Ποιος θα απαντήσει;
