«Έξω μυρίζει καμένο πλαστικό και ο μετρητής μου έχει χτυπήσει κόκκινο ενώ είναι η ώρα που τα τρυφερά πνευμόνια των παιδιών εκτίθενται σε ότι τοξικό μπορούν κουβαλάνε μέσα τους τα περίφημα μικροσωματίδια PM2,5 τη νευραλγική στιγμή που πάνε τα παιδιά σχολείο και παίρνουν μεγάλες, βαθιές ανάσες. Όμορφα, προσεγμένα, με τα καλά τους ρουχαλάκια και το κολατσιό. Το τι γίνεται στον οργανισμό τους όμως, άπαξ και δεν φαίνεται προς τα έξω, δεν τρέχει και τίποτα. Το άσθμα και οι ρινορραγίες παλεύονται εξάλλου με εισπνεόμενα, αλοιφές και πανάκια. Και κάθε ΑΝΑΣΑ τους γίνεται ΑΠΕΙΛΗ. Είστε όλοι οκ με αυτό; Ρητορικά ρωτάω. Τι με ρώτησε κάποιος; «Και τι να κάνουμε;» Όχι και πολλά, αν εξακολουθείς να κάθεσαι εκεί που κάθεσαι αγαπητέ/ή μου και δεν βγεις στο δρόμο. Μαζί με όλους τους υπόλοιπους. Να παραλύσει η πόλη. Για μέρες, ώσπου να αλλάξει η κατάσταση. Φαντάζομαι δε ότι εσύ ο ίδιος είσαι επίσης οκ και με το εργοστάσιο SRF που δημοπράτησε ο Δήμος για να ολοκληρώσει την εικόνα της πόλης-αποτεφρωτήρα της ΝΑ Ευρώπης. Αλλά φαντάζομαι ούτε αυτό είναι ικανό να σε κάνει να διαμαρτυρηθείς. Γιατί έχεις μάθει να ανήκει κάπου η ζωή σου-και το τέλος αυτής-από τότε που γεννήθηκες. Έχεις άλλα προβλήματα να σκεφτείς. Τη δουλειά, την ομάδα, το έθνος, τα πρωτοσέλιδα. Το τελευταίο που σε απασχολεί είναι το δικαίωμα στη ζωή και στην ελευθερία να ανασαίνεις, τη δική σου και των παιδιών σου . Πώς κατάντησες έτσι…Γιατί όμως τα παιδιά να πρέπει να πληρώσουν το τίμημα της δικής σου εγκληματικής νωθρότητας και συνενοχής; Ξέρεις κάτι ανθρωπάκι, ΕΣΕΝΑ οικτίρω περισσότερο και από τις εταιρίες και από τους εργαζόμενους νομοθέτες τους. Γιατί ποτέ δεν κατάλαβες το μέγεθος της δύναμης σου» το μήνυμα του μέλους της Επιτροπής Αγώνα Πολιτών Βόλου κατά της καύσης σκουπιδιών, κ. Φαίης Τζανετουλάκου.
