«Άκουσα τον αστυνομικό να διηγείται την συγκλονιστική εικόνα που αντίκρισε όταν μπήκε πρώτος στο δωμάτιο της δολοφονημένης Καρολάιν και πραγματικά ένιωσα μια μεγάλη συμπάθεια γι’ αυτόν. Κατανόησα ή καλύτερα αισθάνθηκα, πως όντως σημάδεψε την ζωή του. Και συνέχισα την σκέψη μου με το ότι, πολύ θα ήθελα να νοιώσει κι εκείνος το πως αισθάνεται ένας άλλος απλός πολίτης όταν διεκδικώντας τα δίκαια του υπόκειται στην βία του γκλοπ του αστυνομικού που ούτε τον γνωρίζει κι ούτε προηγούμενα έχει μαζί του. Και προχώρησα ακόμα παραπέρα καθώς σκέφθηκα το πόσο αλλιώς θα ήταν πολλά πράγματα αν κι ο αστυνομικός προσπαθούσε να καταλάβει, όπως κι οι συνάδελφοι του, το πώς νοιώθει εκείνος που υπόκειται στην βία αυτή και πόσο τον σημαδεύει στην υπόλοιπη ζωή του. Γιατί δεν μπορώ να δεχθώ καμιά μεθοδευμένη αλλαγή μιας εικόνας μέσα από την γενίκευση, μιας φυσικά πραγματικής ευαισθησίας ενός ένστολου συνανθρώπου. Η αγιοποίηση γενικώς είναι αντικείμενο άλλης ειδικότητας και υπόθεση προσώπων με άλλη ιδιότητα» έλεγε ο κ. Κώστας Γαργάλας.
