«Κλείνω φέτος 27 χρόνια στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Κάθε τέτοια εποχή, ανοίγω ένα κλειδωμένο συρτάρι και βγάζω παλιές σημειώσεις από τα πρώτα χρόνια. Γράμματα φοιτητών μου, επιστολές πολιτών και φυσικά δικές μου σημειώσεις. Όταν ανέλαβα υπηρεσία στο τμήμα Βιοχημείας το 2000, ασχολήθηκε ιδιαίτερα στο να μεταφέρω εμπειρίες δικές μου αλλά και άλλων, πιο μεγάλων από εμένα, στους φοιτητές μου. Νέος τότε, μόλις 38 ετών, σκεφτόμουν ότι όσο παλιώνει ο νους, τόσο ξανανιώνει. Από τον πρώτο χρόνο κατάλαβα ότι οι φοιτητές μου δέχθηκαν με ευχαρίστηση το μάθημα της Βιοχημικής Τοξικολογίας που τότε πρωτοδιδασκόταν σε Ελληνικό ΑΕΙ. Πάντα, κάθε χρόνο, όταν τελειώνει η ακαδημαϊκή χρονιά, νιώθω το ίδιο. Ποτέ δεν ξέρεις πότε σταματά η επίδραση ενός καθηγητή. Νομίζεις ότι ξέρεις, αλλά ουσιαστικά δεν ξέρεις. Προσπάθησα από την αρχή να έχω μια συναισθηματική και ψυχολογική στήριξη σε όλους τους φοιτητές. Έλεγα στους πρωτοετείς ότι η γιορτή της εισόδου στο Πανεπιστήμιο να μην κρατήσει πολύ και η φοιτητική ζωή πρέπει υπεύθυνα να αρχίσει. Τους έλεγα ότι όπως θέλεις να ζήσεις σε μια αξιοπρεπή κοινωνία, πρέπει πάντα να βελτιώνεις τον εαυτό σου και να θυμούνται ότι γινόμαστε ότι κάνουμε. Περνώντας τα χρόνια, απέκτησα οράματα που στην αρχή δεν είχα και σε αυτό με βοήθησαν πολύ οι ίδιοι οι φοιτητές. Παρόλο που έλεγα ότι πρέπει να μειώσουν την πιθανότητα να μάθουν από τα δικά μας λάθη, φαίνεται ότι δεν ήμουν πειστικός γιατί εγώ πρώτα- πρώτα μάθαινα και μαθαίνω από τα δικά μου λάθη. Τα τελευταία χρόνια, συνδέθηκαν ιδιαίτερα με αρκετά παιδιά που τώρα είναι πλέον στελέχη και της εταιρίας και του εργαστηρίου. Όλοι αυτοί έχουν αποτελέσει για μένα πηγή δημιουργικότητας και έμπνευσης. Όμως θα ήθελα σήμερα να τους πω κάτι και κάτι και ξέρω ότι θα με διαβάσουν έστω και αν δεν το συζητήσουμε. Είμαι διάτρητος από αυτούς. Από την άγουρη ωριμότητα που έχουν στην οποία πάντα υποκλίνομαι» έλεγε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Δημήτρης Κουρέτας.
