«Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως η αιολική, μπορούν να αποτελέσουν λύση όχι μόνο στο «πρόβλημα» του μετριασμού της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής αλλά και στην κάλυψη σημαντικότατου ποσοστού των ενεργειακών μας αναγκών. Η εξέλιξη της τεχνολογίας υπήρξε τέτοια ώστε, οι νέες θαλάσσιες ανεμογεννήτριες να είναι πλωτές και να μπορούν να τοποθετηθούν σε «βαθιά νερά» και σε μεγάλη απόσταση από τις Ακτές. Το σχετικό κόστος των νέων θαλάσσιων ανεμογεννητριών μάλιστα παρουσιάζει πτωτική τάση. Επιπλέον, υπό τον κατάλληλο σχεδιασμό, οι θαλάσσιες ανεμογεννήτριες έχουν πολύ καλύτερα περιβαλλοντικά αποτελέσματα από τις χερσαίες. Ως γνωστόν, στη Μεσόγειο θάλασσά δύο είναι οι περιοχές με το μεγαλύτερο αιολικό δυναμικό: a) ο κόλπος του Λέοντα στη Γαλλία και b) το ανατολικό Αιγαίο. Αυτό σημαίνει ότι τέτοιες πλωτές ανεμογεννήτριες μπορούν να αποτελέσουν κρίσιμο μέγεθος στον ενεργειακό μετασχηματισμό της Ελλάδας προκειμένου να «απεξαρτηθεί» από τα ορυκτά καύσιμα και τις εισαγωγές ενεργειακών πόρων. Πως όμως η Ελλάδα μπορεί να εκμεταλλευτεί τα γεωφυσικά, εγγενή της πλεονεκτήματα ; Με την υπάρχουσα κατάσταση η Ελλάδα μπορεί να τοποθετήσει αιολικά πάρκα εντός της ζώνης των 6 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της, εφόσον τόσο εκτείνονται τα χωρικά της ύδατα. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας μεγάλων αιολικών πάρκων. Επομένως η Ελλάδα θα πρέπει να προχωρήσει με σχέδιο προκειμένου να ανακηρύξει ΑΟΖ – εκτείνεται στα 200 ναυτικά μίλια από την ακτογραμμή- και στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου. Στην ΑΟΖ λοιπόν, μπορούν να πραγματοποιηθούν σημαντικές «πράσινες επενδύσεις» για την ανάπτυξη μεγάλης κλίμακας θαλάσσιων αιολικών πάρκων. Παράλληλα δια μέσω της ΑΟΖ μπορούμε να ενισχύσουμε και να αναβαθμίσουμε την εγχώρια αλιευτική δραστηριότητα, να ελέγχουμε την μόλυνση των υδάτων, υπογραμμίζοντας παράλληλα την ενότητα της νησιωτικής και της ηπειρωτικής χώρας» σημειώνει ο συμπολίτης ιστορικός, κ. Χάρης Πουλάκης.
