«Διάβασα το βιβλίο του Θανάση Βογιατζή που γνωρίζω από πολύ παλιά κι όχι πρόσφατα και διαδικτυακά. Και το διάβασα δυο φορές γιατί είναι τόσες πολλές οι πληροφορίες, που είναι αδύνατον να τις χωνέψεις με μόνο μια φορά ανάγνωση. Κι αν κάτι χαράχτηκε, ουσιαστικά επιβεβαιώθηκε το χάραγμα, από το πεδιάβημα της ιστορίας του Βόλου μέσα από την ανάγνωση του βιβλίου στην ταραγμένη περίοδο της δεκαετίας του ’40 και ιδιαίτερα στην κατοχή, είναι πως ετούτος εδώ ο τόπος έκρυβε τόσα πολλά μυστικά κάτω από τα φρεσκοασπρισμένα πεζοδρόμια του ’50 και του ΄60 και τις κλειστές πόρτες των τότε αλλά και των σημερινών σπιτιών. Κι ήταν όλα γραμμένα με την κόκκινη μελάνη του αίματος. Που άλλα σε κάνουν περήφανο και άλλα να νιώθεις ντροπή και οργή. Ονόματα γνωστά, άγνωστα, ξεχασμένα ,θύματα, θύτες, οικογένειες, δρόμοι, ποδοσφαιρικά γήπεδα, αποθήκες μαρτυρίου, στρατόπεδα, τόποι, εργοστάσια, συνοικισμοί, αρχοντόσπιτα, φτωχόσπιτα, ντοκουμέντα ήταν ένα κουβάρι. Ένα κουβάρι που όμως με μεθοδικότητα και με προσεγμένη και τεκμηριωμένη προσέγγιση ξετυλίγεται στο έργο του Θανάση και δίνει τη δυνατότητα σ’ αυτόν που γεννήθηκε σε ‘τούτα τα μέρη να δεθεί ακόμα περισσότερο μ’ αυτά κι σ’ εκείνον που ήρθε σαν ξένος κι έμεινε για να φτιάξει εδώ τη ζωή του ,να νοιώσει ένα μ’ αυτά. Η προτροπή μου. Το βιβλίο πρέπει να μπει στη βιβλιοθήκη κάθε σπιτιού και κάθε σχολειού και Δημόσιου ή Δημοτικού φορέα εκπαίδευσης . Κι ίσως αυτό γίνει η μεγαλύτερη ασπίδα απέναντι σε προδοσίες και δοσίματα με ανταλλάγματα αλλά και μόνιμη υπενθύμιση τους χρέους μας προς την ιστορία και την πόλη» έλεγε ο δημοτικός σύμβουλος Βόλου, κ. Κώστας Γαργάλας.
