Μπορεί το πρώτο κουδούνι να χτύπησε χθες για τους 25.000 μαθητές στη Μαγνησία, εκκινώντας έτσι την εκπαιδευτική διαδικασία. Για δύο τουλάχιστον πιτσιρικάδες όμως το «μάθημα» ξεκίνησε νωρίτερα. Ο Γιάννης και Νεφέλη όμως 11 χρονών περίπου, δεν ήταν στις θέσεις των μαθητών, αλλά των «δασκάλων». Δίδαξαν με τον τρόπο τους, πως είναι να αγαπάς τον τόπο σου και να τον προστατεύσεις. Το μεσημέρι του Σαββάτου που βρέθηκα στη Μακρινίτσα, οι δύο πιτσιρικάδες, αντί να απολαύσουν τις τελευταίες ημέρες ξεγνοιασιάς πριν από το άνοιγμα των σχολείων, έπιασαν σκούπα και φαράσι και καθάρισαν την πλατεία του χωριού, από τα φθινοπωρινά φύλλα που έπεσαν από τα αιωνόβια πλατάνια. Κάθισα και τους χάζεψα, και ανταλλάξαμε δυο κουβέντες που με βοήθησαν να καταλάβω τα προτερήματα του να μεγαλώνει κανείς στο ύπαιθρο. Την αγάπη που αναπτύσσει για τη φύση, απέναντι στην ιδρυματοποίηση της παιδικής ηλικίας εντός των τειχών της πόλης. Τα δύο αυτά Bολιωτάκια, πήραν πρωτοβουλία και έκαναν κάτι που ο κάθε γονιός και δάσκαλος θα όφειλε να διδάξει στα παιδιά. Πρωτίστως ότι η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά, ότι δεν μπορούν να τα περιμένουν όλα από τους άλλους και να αναλαμβάνουν δράση οι ίδιοι καθώς και ότι το σπίτι μας με την ευρύτερη έννοια δεν είναι μόνο εντός των τεσσάρων τοίχων του σπιτιού μας αλλά και έξω από αυτά, φροντίζοντάς του ανάλογα. Μπράβο σ’ αυτά τα παιδιά και στους γονείς τους.
