«Μήπως τελικά το εγχείρημα για τη δημιουργία μίας μεγάλης κεντροαριστερής παράταξης, όπως γίνεται, είναι ένα “Κιβώτιο” ή ένα Ταξίδι του Αγγελόπουλου; Είναι ένας προβληματισμός που τίθεται από πολλούς, ανήσυχους, του χώρου μας, ανάμεσα στους οποίους κατατάσσομαι και εγώ. Θέτω τους προς προβληματισμό τα εξής αλληγορικά στοιχεία : Στο “Κιβώτιο” του Άρη Αλεξάνδρου “…δεν ξέρω αν το παραλάβαμε άδειο, δεν ξέρω αν άδειασε στο δρόμο, δεν ξέρω αν ήτανε γεμάτο, δεν ξέρω αν το αδειάσανε ή το αντικαταστήσανε, το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν το άδειασα εγώ, δεν το παρέδωσα στον εχθρό, δεν το αντικατέστησα με ένα άλλο παρόμοιο, άδειο, το ξέρω, αλλά πια μου είναι αδύνατο να το αποδείξω, δεν έχω κανένα στοιχείο, κανέναν μάρτυρα και το χειρότερο απ’ όλα, το ξέρετε πια, το ομολόγησα ο ίδιος πως είπα ψέματα, μια και δυο και τρεις φορές και ποιος λοιπόν σας βεβαιώνει ότι δεν ψεύδομαι και μια τέταρτη φορά, προς τι να συνεχίσω, μια κι έχω καταντήσει αναξιόπιστος, απέτυχα και σε τούτο το διαγώνισμα, πέστε πως παρέδωσα την κόλλα μου λευκή…..”, πεντάρα δε με νοιάζει, αδιαφορώ για την κρίση σας…”. Στο Βλέμα του Οδυσσέα του Θ.Αγγελόπουλου, μετά από ένα ατέλειωτο ταξίδι στην ιστορία, τα κουτιά από φιλμ είναι άδεια…….Που οδηγεί λοιπόν αυτό το ταξίδι και τι έχουν τα “κιβώτια”;» αναρωτιέται ο κ. Βαγγέλης Ζαχαρόπουλος με αφορμή τις εκλογές στην Κεντροαριστερά.
