«Οι επιπτώσεις της πανδημίας στην αγορά εργασίας και στην Ελλάδα, αφορούν κατά βάση δύο βασικές μεταβλητές: α) την απασχόληση & ανεργία και β) τα εισοδήματα από σχέσεις εξαρτημένης εργασίας. Επομένως ως προς την πρώτη μεταβλητή η κυβερνητική πολιτική θα πρέπει να στοχεύσει σε πρώτο βαθμό στην προστασία της απασχόλησης και σε δεύτερο βαθμό στην βελτίωση του ισοζυγίου προσλήψεων-απολύσεων. Η προστασία της απασχόλησης είναι ιδιαίτερα σημαντική, κυρίως σε μια αγορά εργασίας όπως η ελληνική εφόσον οι θέσεις απασχόλησής που χάνονται δύσκολα αναπληρώνονται ενώ η δυσκολία ανεύρεσης εργασίας από το άνεργο εργατικό δυναμικό παραμένει.
Ως προς τα εισοδήματα είναι πολύ σημαντικό να προστατευθεί το μέσο πραγματικό εισόδημα ενώ ταυτόχρονα μέσω φορολογικών και άλλων μεταρρυθμίσεων να αυξηθεί το μέσο διαθέσιμο εισόδημα για να συγκρατηθεί τόσο η κατανάλωση, η οποία ιδιαίτερα βραχυχρόνια και ιδιαίτερα σε οικονομίες όπως η ελληνική, προσδιορίζει σε σπουδαίο βαθμό την μεγέθυνση, όσο και η μέση ευημερία και το βιοτικό επίπεδο. Η προστασία της απασχόλησης και η καταπολέμηση της ανεργίας με την σειρά τους αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για την αύξηση της παραγωγικής δυναμικής της ελληνικής οικονομίας.
Πάντως το σύνολο των «σχολών» της Οικονομικής Επιστήμης συμφωνεί σε ένα πράγμα: Άνευ των κρατικών παρεμβάσεων και των πολυσχιδών κυβερνητικών μέτρων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο σύνολο των αναπτυγμένων οικονομιών της αγοράς θα είχαμε πολλαπλάσια αύξηση των ποσοστών ανεργίας κλπ, πολλαπλάσια μείωση των εργατικών εισοδημάτων κλπ και δη των εργαζομένων χαμηλής εξειδίκευσης και δη σε οικονομίες που βασίζονται σημαντικά σε τομείς που πλήττονται τα μάλα από την πανδημία όπως οι δραστηριότητες που εντάσσονται και συνδέονται με τον τουρισμό. Αυτή η εξέλιξη ήταν ακόμα μια εμπειρική ήττα του δογματικού laissez-faire» επισημαίνει ο συμπολίτης ιστορικός, κ. Χάρης Πουλάκης.
