«Είχα σήμερα μια ωραία τηλεφωνική κουβέντα με ένα παλιό μου φοιτητή που ζει στο εξωτερικό. Μου θύμισε τις αρχές της δεκαετίας του 2000 όταν είχε ξεκινήσει το τμήμα και εγώ νέος και πολύ ορεξάτος περνούσα πολλές ώρες με τα παιδιά συζητώντας. Μου θύμισε μια κουβέντα όταν λέγαμε για τα όχι και τα ναι στη ζωή. Του έλεγα : Πρέπει σιγά -σιγά να αρχίσεις να λες όχι. Ή ναι κατά περίπτωση. Αυτοί που αρνούνται το βόλεμα , το κάνουν γιατί αυτό είναι μια δυναμική στάση. Τώρα που θα πάς για διδακτορικό έξω θα αλλάξεις πολύ. Η ανάγκη σου για νέες σχέσεις πολλές φορές θα σε φέρνει σε κόντρα με τη μελέτη σου. Θα σου τηλεφωνούν άνθρωποι που θέλεις να κάνεις σχέση και θα θέλουν να πάτε για ψώνια. Έτσι κάνουν στην Αμερική. Το πρόγραμμα σου όμως έχει μελέτη το βράδυ γιατί έχεις να μελετήσεις ένα άρθρο . Θα μάθεις να λες όχι. Θα προτείνεις εσύ μια άλλη μέρα που σε βολεύει. Βέβαια δεν θα αφήνεις τη μελέτη να γίνει δικτάτορας και εφιάλτης. Το πρόγραμμα θα σου υπενθυμίζει τους στόχους. Εκεί στα ξένα. Γιατί όταν γυρίσεις θα πρέπει να έχεις να αντιπαραθέσεις ότι εκεί στη ξενιτιά πέτυχες. Ίσως ζοριστείς στη σχέση με το άλλο φύλο. Αλλά σε αυτά βρίσκει η ζωή απαντήσεις. Έστω και αν έχεις μοναξιές , θα γυρίσει η μπίλια. Και κάτι τελευταίο. Οι ξένοι θέλουν επιχειρήματα στην κουβέντα. Εδώ έχουμε πολύ συναίσθημα. Μην τους πιέζεις να ασπαστούν την άποψη σου. Μπορεί να βρεις εκεί τύπους που δεν θα υποχωρούν στις απόψεις. Ενώ εσύ νοιώθεις ότι έχεις δίκιο. Ευγενικά άλλαξε θέμα συζήτησης. Εν έτει 2005 αυτά…» έλεγε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Δημήτρης Κουρέτας.
