Έχω την εντύπωση ότι το προηγούμενο Σάββατο θα καταγραφεί στην τοπική ιστορία του Βόλου. Με όσα έγιναν στη προχθεσινή πορεία διαμαρτυρίας στην ΑΓΕΤ έκλεισε ένας κύκλος άτυπης συγκατάθεσης της κοινωνίας στην λειτουργία του εργοστασίου. Για χρόνια, το εργοστάσιο της Lafarge ήταν ανεκτό στο όριο μιας αμήχανης εξισορρόπησης. Η τσιμεντόσκονη, τα καυσαέρια, η τερατώδης παρουσία του στην ανατολική πύλη της πόλης, σταθμιζόταν με μια σχετική χρησιμότητα, με (τις συνεχώς μειούμενες) θέσεις εργασίας και την αξία της πρωτογενούς παραγωγής. Μικρές χορηγίες, δώρα κι εξυπηρετήσεις παίζανε επίσης τον ρόλο τους. Λίγοι τολμούσαν να αξιώσουν την απομάκρυνσή του. Το εργοστάσιο ήταν ένα αναγκαίο κακό. Από προχθές είναι σκέτο κακό. Η άγρια αντιμετώπιση των ειρηνικών διαδηλωτών δεν έσπασε απλώς του τελευταίους κοινωνικούς δεσμούς της βιομηχανίας με την πόλη, αλλά μοιάζει να ολοκλήρωσε ένα κύκλωμα. Σα να επιτάχυνε και να εξωτερίκευσε μια καρκινική μετάσταση. Η βία των ΜΑΤ εκφόρτισε τελετουργικά την αόρατη βία του εργοστασίου. Τα δακρυγόνα και οι κρότου-λάμψης συμπύκνωσαν στις τροχιές τους την ασταμάτητη έκλυση ρύπων από τα τοξικά καύσιμα του εργοστασίου. Και η απειλητική μορφή των απρόσωπων κρανοφόρων αστυνομικών ενσάρκωσε απροκάλυπτα τον ολοκληρωτισμό που βρίσκεται στην καρδιά της σύγχρονης οικονομίας της καταστροφής» σημειώνει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Κώστας Μανωλίδης.
