«Το ζήτημα των πληθωριστικών πιέσεων που ανακύπτει και στην ελληνική οικονομία πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε εκ νέου, μεταξύ άλλων, την υιοθέτηση ενός ευέλικτου φορολογικού συστήματος όπου οι κλίμακες και οι συντελεστές του θα προσαρμόζονται στον πληθωρισμό (ή ίσως καλύτερα στον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή). Για να δώσω ένα παράδειγμα: Με σταθερούς φορολογικούς συντελεστές ένα νοικοκυριό με υψηλότερα ονομαστικά εισοδήματα σε σχέση με το προηγούμενο έτος, αλλά σταθερά πραγματικά εισοδήματα λόγου πληθωρισμού, θα έχει λαθεμένα μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση. Το ίδιο μπορεί να ισχύει και για το αφορολόγητο όριο με ακόμα πιο ολέθριες συνέπειες για τα πιο αδύναμα νοικοκυριά. Και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Βεβαίως, για να είμαι σαφής, η παραπάνω πρόταση δεν συνεπάγεται ότι η φορολογική ή η εισοδηματική κρατική πολιτική θα πρέπει να κυνηγάει και να τροφοδοτεί τον πληθωρισμό. Η σταθερότητα των τιμών, ceteris paribus, θα πρέπει να είναι βασικός στόχος της πολιτικής των Κεντρικών Τραπεζών» σημειώνει ο συμπολίτης ιστορικός, κ. Χάρης Πουλάκης.
