Ένα σχόλιο για τον νόμο της συνεπιμέλειας που ψηφίστηκε στην Ελληνική Βουλή θέλησε να κάνει η Βολιώτισσα ψυχολόγος, κ. Έρση Κασαρτζή. Όπως επισημαίνει « Το διαζύγιο είναι μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή του κάθε παιδιού. Με το διαζύγιο διακυβεύεται το αίσθημα ασφάλειας του παιδιού και κλονίζεται η εμπιστοσύνη του στους βασικούς του φροντιστές. Ακόμα κι όταν η αλλαγή γίνεται «ομαλά», χωρίς να εκτίθεται το παιδί σε εσωτερικές διαφωνίες/προστριβές του ζευγαριού, το παιδί αναστατώνεται από την ανατροπή της συνήθειας με πιθανό αντίκτυπο στη συμπεριφορά, στη διατροφή ή στον ύπνο. Ιδανικά, μετά από τον χωρισμό των γονέων, για το συμφέρον του παιδιού, πρέπει να επιδιώκονται οι λιγότερες το δυνατόν αλλαγές στην καθημερινότητά του. Να τηρείται το ημερήσιο/εβδομαδιαίο πρόγραμμά του και να κρατιέται η επαφή με τον γονέα που αποχώρησε από την οικογενειακή εστία με αρκετή συχνότητα, αν είναι δυνατόν και καθημερινή.
Να νιώθει δηλαδή το παιδί ότι τίποτε άλλο δεν άλλαξε πέρα από το γεγονός ότι οι γονείς δεν μένουν πια μαζί. Το ιδανικό αυτό σενάριο είναι δυστυχώς άτοπο στις περισσότερες περιπτώσεις. Από την πλευρά της ψυχικής υγείας, η απομάκρυνση του παιδιού από τον γονέα είναι η τελευταία λύση. Ακόμα και σε περιπτώσεις κακοποίησης, με βάση ερευνητικά δεδομένα, προτείνεται ιδανικά το παιδί να έρχεται σε επαφή με τον γονέα υπό την παρουσία ειδικών (ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών, κλπ) που μπορούν να κατευθύνουν τον γονέα και να διαφυλάξουν την ασφάλεια του παιδιού και το χτίσιμο μιας ουσιαστικής επαφής και σχέσης. Αυτό προϋποθέτει βέβαια δομές και προσωπικό, μελέτες και πρωτόκολλα, χρόνο και χρήμα. Κρατική μέριμνα και χρηματοδότηση. Το νέο νομοσχέδιο απέχει παρασάγγας από μια ριζοσπαστική πρόταση που θα προωθούσε πραγματικά το συμφέρον του παιδιού και της σχέσης του με τους γονείς του.
Τουλάχιστον στο θέμα της ψυχικής υγείας. Τα επιχειρήματα δε που χρησιμοποιήθηκαν για να το στηρίξουν ανήκουν σε μια άλλη εποχή που προσπαθούμε να αποβάλλουμε από τις κοινωνίες μας, μια εποχή που καλλιεργούσε τον φόβο του ισχυρού και την υποταγή. Αντί να βασιστούμε σε ερευνητικές μελέτες και να λάβουμε τη συνδρομή ειδικών για κάθε παράμετρο του πολύπλοκου αυτού θέματος, καταλήξαμε σε κάθετες αποφάσεις που δεν υπολογίζουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε μεμονωμένης περίπτωσης. Θλιβερό και εξοργιστικό».
