«Το πουκάμισό μου μυρίζει πετρέλαιο. Η φρίκη του έρχεται από τα βάθη της γης εκεί που τρομερά τέρατα ακονίζουν την θέληση τους για σκοτάδι. Ξέρεις τι σημαίνει αυγό του φιδιού; Ότι το φίδι ζει υπάρχει και κυκλοφορεί μέσα στο ζεστό μας αίμα. Ξεσκίζει κάθε μέρα ότι βρει με επιμέλεια και διαχωρίζει ως υπέρτατος κριτής τους δίκαιους από τους άδικους κατά τον δικό του τρόπο. Στα αυτιά του είναι ξαπλωμένη η εκδίκηση για κάτι που δεν έγινε ποτέ γιατί το φίδι φαντάζεται μόνο, δεν ζει. Θέλει τους πάντες να υποταχτούν σε αυτό. Να το σκέφτονται τα βράδια όταν τα υποχθόνια όντα βγαίνουν αργά στην επιφάνεια των ματιών, ρουφώντας το αίμα του κόσμου. Το φίδι έχει την φωλιά του εκεί που δεν κατοικεί η γνώση και η μουσική και αρέσκεται σε εξωτερικές πράξεις θεοσέβειας. Θέλει να το τιμούν οι άλλοι ως ξεχωριστό, ως άγιο αν είναι δυνατόν έτσι ώστε να μην παρατηρούν ποτέ πως το μόνο που κάνει είναι να σκουπίζει το αίμα από το μαχαίρι που κάρφωνε όλη τη μέρα.. Όχι δεν είναι δυνατό παίρνει τη δύναμη από το χειροκρότημα σου, από την σιωπηλή αναγνώριση από την κρυφή αποδοχή σου. Το φίδι ποτέ δεν κοιμάται. Είναι καρφωμένο στο πουκάμισο που μυρίζει πετρέλαιο για να μου θυμίζει ότι μέσα μου κατοικεί, μέσα μου υπάρχει. Το πετρέλαιο είναι το αίμα της Γής. Το πουκάμισο μου μυρίζει ακόμη αίμα κι είναι το αίμα όλων των αθώων που κάρφωσε ενώ το κοίταζα. Περιμένει να αποκοιμηθώ για να βγει ως τερατώδες αριστούργημα του μόχθου μου» γράφει ο κ. Νίκος Βαραλής.
