«Χτες ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Πήγα να θρηνήσω τον νεκρό μου. Το Αρχέγονο Δάσος. Εκεί στον τόπο του εγκλήματος. Ο γίγαντας κείτονταν άψυχος από τη μια άκρη του νησιού στην άλλη. Από τον Ευβοϊκό στο Αιγαίο. Το αίμα του είχε πετρώσει το ρετσίνι πάνω στους μαύρους κορμούς και τα μέλη του ήταν κατακρεουργημένα και σκόρπια. Αυτά τα μέλη άνηκαν σε μία τεράστια βιοποικιλότητα από αιωνόβια υψηλή βλάστηση, πεύκα, έλατα, πλατάνια, ελιές, καρυδιές, συκιές, λογής οπωροφόρα. Στις κυψέλες των πνευμόνων του, ζούσε μια τεράστια ποικιλία από ζωντανούς οργανισμούς, φτερωτούς, ορεσίβιους, έρποντες. Και μέσα σε αυτό οι άνθρωποι του, μια άλλη συνομοταξία ανθρώπων από τους υπόλοιπους, που ως αυτόν τον αιώνα που διανύουμε ζούσε σε απαλή αρμονία και ισορροπία με το δάσος. Αυτόν τον ασύλληπτο πλούτο δεν τον βλέπαμε. Ήταν κρυμμένος μέσα σε όλες τις αποχρώσεις του πρασίνου. Τώρα το δάσος ξεγυμνώθηκε και το άψυχο κουφάρι του χάσκει, ορθάνοιχτο να το κοιτάμε βαθιά μέχρι τη μαύρη καρδιά του. Δεν υπάρχουν λόγια. Μόνο σιωπή. Και η συνταρακτική συνειδητοποίηση ότι αυτή η συγκλονιστική βιοποικιλότητα δεν θα μπορέσει να ξαναδημιουργηθεί ούτε στα δικά μας χρόνια ούτε στων παιδιών μας. Τους κληροδοτούμε το μαύρο. Και δάση από πλαστικό. Και έναν κατ’ επίφαση πολιτισμό. Μια γελοιότητα. Χτες έσπασε η καρδιά μου και έπεσε κι αυτή πάνω στο μαύρο χώμα δίπλα στην ελιά που ακόμα και απανθρακωμένη, έστεκε πεντάμορφη, αγέρωχη, αξιοπρεπής. Να κοιτάει στα μάτια τους δολοφόνους της και αυτοί να αποστρέφουν το βλέμμα δηλώνοντας ότι ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε άψογα και δεν είχαμε ΘΥΜΑΤΑ» μετέφερε η συμπολίτισσα, κ. Φαίη Τζανετουλάκου, που επισκέφτηκε τη Βόρεια Εύβοια.
