« Η οικονομική κρίση και οι πολιτικές των μνημονίων επηρέασαν αρνητικά τις συνολικές δαπάνες για την υγεία. Ως εκ τούτου στην Ελλάδα για το 2018, η συνολική χρηματοδότηση υγείας έχει υποχωρήσει στο 7,7% του ΑΕΠ, έναντι 9,9% κατά μέσο όρο στην Ε.Ε.-23. Το αντίστοιχο μέγεθος για τις χώρες της νότιας περιφέρεις της Ε/Ζ για το ίδιο έτος ανήλθε στο 8,8%. Σε αυτήν την εξέλιξη συνέβαλε σε σπουδαίο βαθμό η δραματική υποχώρηση των δημοσίων δαπανών για την Υγεία από το 6,5% του ΑΕΠ το 2009 σε 4,5% το 2018. Η συνολική κατά κεφαλήν δαπάνη υγείας στην Ελλάδα διαμορφώθηκε, τρέχουσες τιμές, στα €1.327 το 2018 έναντι €2.027 το 2009, ενώ η δημόσια κατά κεφαλήν δαπάνη υγείας υποχώρησε στην Ελλάδα κατά 43,9% μεταξύ 2009 και 2018, όπου και διαμορφώθηκε στα €779. Το πρόβλημα όμως δεν εντοπίζεται μόνο στην μείωση των δαπανών σε «απόλυτα» μεγέθη.
Ειδικά στην Ελλάδα, στον χώρο της Υγείας υπήρξε ιδιαίτερη στρεβλή χρήση των πόρων, φαινόμενα διαφθοράς, διασπάθισης δημοσίου χρήματος, κακοδιαχείρισης κλπ. Επομένως, θα μπορούσε να υπάρξει πάταξη του φαινομένου της κατασπατάλησης, με ταυτόχρονη μεγιστοποίηση της αποδοτικότητας των δεδομένων και μελλοντικών δαπανών υγείας, με αναβάθμιση στην κατανομή και στην χρήση των δεδομένων και μελλοντικών πόρων. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε, τουλάχιστον στον βαθμό που έπρεπε. Η μείωση των δημοσίων δαπανών για την Υγεία σήμανε και μείωση της συνολικής ικανότητας του ΕΣΥ. Αυτή η εξέλιξη συνέβαλε ώστε η θεραπεύσιμη αποτρεπτή θνησιμότητα, το τμήμα εκείνο της συνολικής θνησιμότητας που θα μπορούσαμε να είχαμε αποτρέψει αν το σύστημα υγείας ήταν το πλέον αποδοτικό, στην Ελλάδα να είναι σημαντικά υψηλότερη σε σχέση με τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Την τελευταία δεκαετία επίσης, από τη μια πλευρά έλαβαν χώρα συνεχείς μειώσεις των δημοσίων δαπανών υγείας και φαρμάκου ενώ αυξήθηκε η συμμετοχή των ασθενών και του κλάδου, την στιγμή που οι νέες θεραπείες είναι κατά κανόνα ακριβότερες.
Υπό τις σοβούσες και αλληλένδετες συνθήκες οικονομικής και υγειονομικής κρίσης, ο τομέας Υγείας βρίσκεται αναπόφευκτα στο επίκεντρο της προσοχής. Από την πλευρά της Οικονομικής Επιστήμης ένα αποτελεσματικό και καινοτόμο Εθνικό Σύστημα Υγείας αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την ευημερία των πολιτών. Επιπλέον, όπως έχουν καταδείξει και οικονομετρικές έρευνες για την Ελλάδα για την περίοδο 1970-2001 ( βλπ λ.χ Alexiou et al. 2005), οι δημόσιες επενδύσεις για την Υγεία έχουν σημαντική θετική επίδραση στο ρυθμό μεγέθυνσης του ΑΕΠ. Χρειάζεται λοιπόν αύξηση των δημοσίων δαπανών για την Υγεία, μεγιστοποίηση της αποδοτικότητας των δαπανών αυτών και ποιοτική, διαρθρωτική και δομική αναβάθμιση του ΕΣΥ. Βασική στρατηγική λοιπόν της Ελλάδας της τρίτης δεκαετίας του 21ου Αιώνα, πρέπει να είναι η οικοδομήση ενός αποτελεσματικού, σύγχρονου, και ανθρωπιστικά προσανατολισμένου Εθνικού Συστήματος Υγείας» υποστηρίζει ο συμπολίτης ιστορικός, κ. Χάρης Πουλάκης.
