«Εκτός από τους πεθαμένους, υπάρχουν και οι ζωντανοί. Για όσο ακόμα τους επιτρέπεται να είναι. Η γερμανική κυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με την ελληνική, έχει θέσει περιορισμό στις επανενώσεις προσφύγων με τις οικογένειές τους στη χώρα της. Άνθρωποι που περιμένουν μήνες να ενωθούν με τους συγγενείς τους, εξακολουθούν να παραμένουν στην Ελλάδα, άγνωστο για πόσο καιρό ακόμα. Άρρωστες μάνες που θέλουν να πεθάνουν κοντά στα παιδιά τους, γονείς που μαθαίνουν ότι το παιδί τους αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει και δεν μπορούν να του δώσουν ένα χάδι , γυναίκες με μωρά που έχουν χρόνια να δουν τους άντρες τους, βρίσκονται σε μια κατάσταση απελπισμένης αναμονής που ταράσσει το μυαλό τους, την ψυχική τους ισορροπία, την ίδια τους την ύπαρξη. Όσο επικοινωνιακή διαχείριση να κάνουν και τα δύο μέρη, δεν μπορεί παρά να σκάσει πάνω τους ένα σύννεφο συσσωρευμένου θυμού, θλίψης και απόγνωσης. Κι ας μιλήσουμε μετά, καγχάζοντας, για φιλοπροσφυγική ευρωπαϊκή πολιτική» σχολίαζε η πρώην βουλευτής Λάρισας, Ηρώ Διώτη.
