«Πριν από λίγες μέρες αρθρογραφούσα στην ΕφΣυν για την ανάγκη μιας «εθνικής πολιτικής» για την πολιτική προστασία με τη θεσμοθέτηση μιας ανεξάρτητης Εθνικής Αρχής κατά το πρότυπο των ΗΠΑ. Άλλο πράγμα, όμως, η διακομματική συναίνεση σε μια πραγματικά «εθνική πολιτική» για την πολιτική προστασία, με αυθεντικούς όρους συναίνεσης και συναντίληψης, και άλλο πράγμα η επικοινωνιακού χαρακτήρα αναζήτηση υπουργών κοινής αποδοχής στο πλαίσιο μιας μονοκομματικής κυβέρνησης, αλλά χωρίς κουβέντα για το υποτιθέμενο «εθνικό περιεχόμενο» της νέας πολιτικής.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν δίστασε μάλιστα να αναφέρει στο Mega στον Γιάννη Πρετεντέρη ότι ο στόχος της πρότασης για υπουργοποίηση Αποστολάκη ήταν να εξασφαλισθεί η «ανοχή» της αντιπολίτευσης στις δράσεις πολιτικής προστασίας, ώστε να πάψει ένας τόσο ευαίσθητος τομέας να δίνει τροφή σε πολιτικές αντιπαραθέσεις.
Είναι πλέον προφανής η παρεξήγηση… Τόσο στο συνταγματικό επίπεδο όσο και σε αυτό των πραγματικών όρων άσκησης της εξουσίας. Η «εθνική πολιτική» χρειάζεται κατάλληλους θεσμούς για το σχεδιασμό και την άσκησή της. Δεν είναι ένα παιχνίδι «μυστικής διπλωματίας» και άτυπων συνεννοήσεων μεταξύ πολιτικών αρχηγών ή άλλων «παραγόντων» για την επιλογή προσώπων που απλώς θα συμβολίζουν την εθνική ενότητα.
Και σίγουρα δεν εξαντλείται στα γνωστά τεχνάσματα των «ανασχηματισμών» και των «αναδομήσεων» πλειοψηφικών κυβερνητικών σχημάτων, που αποτελούν αποκλειστικές προνομίες του Πρωθυπουργού και δεν προσφέρονται για ασκήσεις δήθεν εθνικής συνεννόησης και διακομματικής συναίνεσης. Υπάρχουν πολύ πιο ειλικρινείς και ουσιαστικοί τρόποι για την οικοδόμηση της πολιτικής συνεννόησης. Ας τους «ανακαλύψουν» οι εκάστοτε κυβερνώντες όσο είναι καιρός, αντί να διασύρουν την έννοια της έννοια της «συναίνεσης» και της «διακομματικής συνεννόησης»…» επισημαίνει ο κ. Απόστολος Παπατόλιας,
