Με αφορμή τον βιασμό της 24χρονης στη Θεσσαλονίκη, ο συμπολίτης Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης σημειώνει «Αφενός οι άντρες καθολικά (σε οικογένεια και σχολεία μα και ομάδες/σπορ, media, εκκλησίες, κουλτούρα/τραγούδια [βλ. trap], στρατό, κλπ) πρέπει να μάθουν, μέσω της Παιδείας μας (και την επαρκή, ενεργή κι ισόβαθμη συμμετοχή γυναικών σε όλα αυτά), ότι οι γυναίκες ισότιμα δικαιούνται εκτίμηση και ασφάλεια ως αυτόνομα πρόσωπα με τις όποιες σεξουαλικές επιλογές τους (δεν είναι παθητικά σεξουαλικά εργαλεία αντρικής αυνανιστικής ηδονής) και, αφετέρου, οι γυναίκες να γνωρίζουν και προνοούν ότι πάντα θα υπάρχουν μερικοί* (βλ. ναρκισσιστικοί, πατριαρχικοί, σεξιστικοί, κυριαρχικοί, δογματικοί, απαίδευτοι, βίαιοι, ανώριμοι, ανεπαρκείς, νοητικά περιορισμένοι και γενικά ηθικά “διαστροφικοί”) άντρες οι οποίοι, βασιζόμενοι στη σωματική δύναμή τους και επιπλέον (και κυρίως) ενισχυμένοι από μια κοινωνικά μαθημένη αίσθηση ή ιδεολογία φαλλοκρατικής και ναρκισσιστικής “προνομιακής” ή “δικαιωματικής” ανωτερότητας, αδιαφορούν συνειδητά (ή “ασυνείδητα”) κι επικίνδυνα γι αυτές… Έχουμε συλλογικά, σε κάθε ιδιωτική (πχ οικογένεια) και δημόσια πτυχή της κοινωνίας μας, την ευθύνη μίας πιο ανθρωπιστικής, ενσυναισθηματικής και διαφωτισμένης σεξουαλικής/έμφυλης καθολικής Παιδείας, ώστε να “καλλιεργήσουμε” άντρες και γυναίκες που θα τιμούν με αξιοπρέπεια (όχι “κλέβοντας”, “αρπάζοντας” ή “αγοράζοντας” σεξ) τόσο τις ανάγκες κι επιλογές τους όσο και τις επιλογές της/του αλλης/ου. Αν και άλματα (νομικά και κοινωνικά) Ισότητας κι Αξιοπρέπειας και Χειραφέτησης των φύλων έχουν γίνει τον τελευταίο αιώνα (στη Δύση τουλάχιστον) επειδή η Φύση (πχ ορμόνες), οι Κοινωνίες (πχ πατριαρχικές αξίες) και οι Διαταραχές (πχ ναρκισσισμός, σαδισμός) δεν υπερβαίνονται στιγμιαία ή μεταμορφώνονται θαυματουργά με νομικά διατάγματα ή (“Αίσχος!”) “διαμαρτυρίες”… μέχρι η ανθρώπινη κοινωνία μας να εξελιχθεί σταδιακά σε (χμ…) ανεξαίρετα για όλους Αγαθή και Παραδεισένια… κάθε νέος και κυρίως νέα πρέπει να μάθουν με Σύνεση να Κρίνουν και να διαχειρίζονται ή ν’ αποφεύγουν καταστάσεις (πχ χρήση ουσιών ή σεξ, σε ξένα σπίτια, μόνη, με ξένους) κι ανθρώπους (λχ αγνώστων κινήτρων/αξιών ή με γνωστά/εμφανή μοτίβα κακοποίησης άλλων, πχ τον μεθυσμένο βίαιο σύντροφο) που τις καθιστούν ευάλωτες για θυματοποίηση.
Η ύπαρξη και γνώση των δικαιωμάτων, των νόμων και των αυστηρών τιμωριών ίσως αποτρέψει και ίσως τιμωρήσει κάποιους βιαστές (στατιστικά ελάχιστους, επειδή οι βιασμοί ούτε αναφέρονται, ούτε αποδεικνύονται εύκολα και, ως εκ τούτου, ούτε συνήθως κατά δικάζονται…) αλλά μετά τον βιασμό δεν προσφέρουν πολλά στην ψυχοσεξουαλικά και χρόνια τραυματισμένη πλειονότητα των θυμάτων. (Και χωρίς την καταδίκη του θύτη επανατραυματίζονται ποικιλοτρόπως). Ως παρεμβάσεις είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ: α) η καθολική ενσυναισθηματική Παιδεία και ηθικοκοινωνική αγωγή, β) η καθολική ψυχολογική αξιολόγηση και υποχρεωτική ψυχοθεραπεία όταν και για οποιονδήποτε χρειάζεται, γ) η ατομική συνετή κρίση για αποτροπή και αυτοπροστασία και δ) η παραδειγματική τιμωρία κάθε de facto βιαστή. (Είναι σοκαριστικό πόσο γρήγορα βγαίνουν από τη φυλακή serial killers και βιαστές στο Ελλάντα). (Υστερούμε δραματικά και στα τέσσερα.) * (Πολλοί παραπάνω είναι αλλά “παραδείγματος χάρη”…).
Ένας μόνο “διατροφικός” στους χίλιους άντρες να μας ξεφύγει από μια φεμινιστική παιδεία αμοιβαίου σεβασμού των φύλων υπάρχουν στην Ελλάδα 5.000 δυνητικοί βιαστές… (Με τη σεξουαλική κι ενσυναισθηματική αγωγή στα σχολεία και τις τάξεις γονέων “όλα καλά”;…)».
