«Πες μια λέξη επιτέλους! Δεν βλέπεις τι μου κάνουν αιώνες τώρα; Με χτυπάνε τα ίδια χέρια που με χαϊδεύουν. Με βρίζουν τα ίδια χείλη που με φιλάνε. Μου γυρίζει τη πλάτη, η ίδια πλάτη που στηρίζομαι. Πες μια λέξη επιτέλους! Δεν βλέπεις τι μου λένε αιώνες τώρα; Ότι μου κάνουν τη χάρη που υπάρχω. Δεν πρέπει να σκέφτομαι. Δεν πρέπει να μιλάω, δεν πρέπει να σηκώνω τα μάτια στον ήλιο. Δεν πρέπει να διεκδικώ, δεν πρέπει να θέλω, δεν πρέπει να αξίζω, δεν πρέπει να είμαι αυτό που είμαι. Πες μια λέξη επιτέλους! Δεν νιώθεις το φόβο μου αιώνες τώρα; Δεν νιώθεις τη κούραση; Όλα αυτά που είναι για σένα λογικά, αυτονόητα και φυσικά για μένα σημαίνουν μάχη που ίσως και να μην τη κερδίσω; Πες μια λέξη επιτέλους! Πες “κάτι” στις γριές, στις μάνες, στις θυγατέρες για τους βιασμούς, τις χειροδικίες, τις προσβολές, τον εξευτελισμό, τα δάκρυα…τα αίματα. Πες “κάτι” για τα μνήματα που δεν γράφουν την αιτία θανάτου. Πες μια λέξη επιτέλους! Στάσου απέναντι σ’ όλες τις γυναίκες του κόσμου, απέναντι στα εν δυνάμει θύματα της φυλετικής βίας και ταπεινά πες έστω μια “συγνώμη”» έλεγε η συμπολίτισσα συγγραφέας, κ. Μαρία Ζαχαριά, με αφορμή και την δολοφονία της Γαρυφαλλιάς.
