Η συμβολική μεταφορά είναι προφανής. Το ταπεινό ως τώρα πατίνι απέκτησε ξαφνικά την δική του ιδεολογική και πρακτική αίσθηση σηματοδοτώντας μια νέα εποχή κυκλοφοριακής αναβάθμισης. Μιας αναβάθμισης ντυμένης με τον μανδύα της τηλεοπτικής αναμετάδοσης, της γύφτικης κωδωνοκρουσίας και του απρόσμενου θαύματος. Ενός θαύματος που εξελίσσεται καθημερινά μόνο στους ευρύχωρους δρόμους της πόλης μας, όπου οι δεινόσαυροι μπορούν να ελκύουν την συμπάσχουσα φαντασία, την φυλετική καθαρότητα και την υπέρμετρη τέχνη ενός διεστραμμένου βουκολικού κόσμου ο οποίος αποφάσισε να μετατρέψει με ένα φτηνό σκηνικό την καθημερινή αναγκαιότητα σε παιδική χαρά. Η τεχνική βέβαια της επιλογής των φαρδιών κεντρικών δρόμων σηματοδοτεί και άλλη μια καθαρά μυστικιστική εξιδανίκευση κατά την Νιτσεϊκή ψυχαναλυτική προσέγγιση. Η μετατόπιση αυτή της δημαρχιακής λίμπιντο υπηρετεί ένα ανώτερο πολιτιστικό και κοινωνικά ωφέλιμο στόχο. Από την μια την κατανόηση της παιδικής φύσης των δεινοσαύρων από τον λαό και από την άλλη την δυνατότητα ενός δεινοσαύρου να βρίσκεται ξαφνικά στην μέση του πουθενά επάνω σε επώνυμο πατίνι, χαριτολογώντας και παίρνοντας εκείνες τις χαριτωμένες στραφταλιστές σεξουαλικές πόζες λίγο πριν την βίαιη λαϊκή συνουσία της υπερδιόγκωσης των δημοτικών τελών. Ζούμε βέβαια την εποχή της ηγεμονίας των εικόνων. Η επική φαντασία υποχωρεί εμπρός στον γυμνό ρεαλισμό, ακόμα και όταν αυτός πραγματοποιείται από έναν φανερό εχθρό της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου που διαχειρίζεται όλα τα πολιτιστικά δρώμενα. Πιθανόν επειδή αυτά δεν έχουν όλα εκείνο τον χαρακτήρα της δικής του λογικής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας ενός δεινοσαύρου να παίζει με ένα πατίνι περιτριγυρισμένη από θεατές της Χριστουγεννιάτικης δυστυχίας και της ανορθόλογης αποκάλυψης» υποστηρίζει ο συμπολίτης, κ. Κώστας Παρδάλης.
