Εκατοντάδες άνθρωποι χρησιμοποιούν καθημερινά τα αστικά λεωφορεία για να μετακινηθούν μέσα στην πόλη για πολλούς λόγους: είτε για δουλειά και υποχρεώσεις, είτε για διασκέδαση. Αλληλεπιδρούν με τους οδηγούς και τους συνεπιβάτες, μοιράζονται κουβέντες και απόψεις και καμιά φορά συμπεριφέρονται με τρόπους που τους καθιστούν…αξέχαστους σε όσους έρχονται σε επαφή μαζί τους.
Οι οδηγοί των αστικών λεωφορείων, που βιώνουν κάθε μέρα αμέτρητα περιστατικά, μαζεύουν αυτές τις ιστορίες που, αν τις συγκεντρώσεις, γράφεις σίγουρα αρκετά βιβλία. Ένας από αυτούς, ο “Π” μοιράστηκε με το onlarissa.gr λίγες μόνο από τις καταστάσεις που έχει “συλλέξει” στα σχεδόν τριάντα χρόνια δουλειάς στα λεωφορεία της Λάρισας. Αστείες στιγμές, ευτράπελα, αλλά και πιο επικίνδυνα περιστατικά.
«Δουλεύω από το ’94. Κοντά τριάντα χρόνια. Να σου πω ιστορίες… γράφω τόμο!», δηλώνει. «Καποτε ένας παππούς στη Μανδηλαρά έψαχνε την πόρτα του λεωφορείου από τη αντίθετα πλευρά. Του φώναζα εγώ… Κάποια άλλη φορά, μια γυναίκα με ρώτησε πού να χτυπήσει το εισιτήριο. Της λέω κι εγώ “χτυπήστε το εδώ”, δείχνοντας το μηχάνημα. Ε, και χτύπησε με το χέρι το μηχάνημα…».
Τα απολεσθέντα αντικείμενα είναι επίσης από τα πιο συχνά φαινόμενα. Τον ρώτησα τι ξεχνούν συνήθως οι επιβάτες:
«Παπούτσια, ομπρέλες, καραμέλες, αγγούρια από τη λαϊκή, λάχανα. Συνήθως, αν δεν τα ζητήσουν μέχρι το τέλος του οχταώρου, ο οδηγός τα παίρνει στο σπίτι», αναφέρει. Κάποτε είχε βρει ακόμα και κινητό. Το κράτησαν αρκετές μέρες στο σταθμαρχείο, όμως κανένας δεν το αναζήτησε. Τελικά η γυναίκα του απέκτησε καινούργιο κινητό!
«Πριν τον κορονοϊό, αλλάζω βάρδια με τον συνέταιρο κοντά στην Ιατρική Σχολή και βρίσκω στο λεωφορείο ξεχασμένο έναν μεγάλο, μαύρο φάκελο από χαρτόνι. Μετά από λίγο παίρνει τηλέφωνο ο Σταθμαρχης και ρωτάει αν βρήκαμε πουθενά έναν φάκελο που έχει μέσα δύο χιλιάδες ευρώ. Τον ανοίγω και όντως, ήταν γεμάτος πενηντάρικα! Τον παραδίδω αμέσως στον Σταθμάρχη, ήταν εκεί ο άνθρωπος που τον είχε χάσει. Εννοείται μας ευχαρίστησε όλους».
Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό με το μποτιλιάρισμα στην Κύπρου, που είχε ως αποτέλεσμα να κλείσει για αρκετή ώρα ένα μεγάλο μέρος του δρόμου, τον ρωτάω αν θυμάται ανάλογες καταστάσεις:
«Μεγαλου Αλεξάνδρου, Χριστούγεννα. Κάποια γυναίκα άφησε το αυτοκίνητο και πήγε να κουρευτεί. Έλλειπε δύο, τρεις ώρες. Την έγραψαν φυσικά. Ήρθε όταν τελείωσε το κούρεμα, το πήρε και έφυγε.. κυρία….»
«Μια άλλη μέρα με κίνηση στη Νεάπολη, μια κυρία με καροτσάκι με μωρό χρειαζόταν βοήθεια για να το κατεβάσει. Κατεβαίνω κι εγώ να τη βοηθήσω, κλείνω την κυκλοφορία, χαρά η κυρία, να στέλνει φιλιά. Ήθελα να είμαι ιππότης»!
«Στην Κεντρική πρέπει να γίνει κάτι», λέει. «Έχει βέβαια κορίνες, όμως δεν σέβονται οι οδηγοί. Πολλοί είναι οι ασυνείδητοι που σταματούν όπου τους βολεύει, βάζουν αλάρμ και κατεβαίνουν να ψωνίσουν, να πάρουν καφέ. Κλείνει η κίνηση, κορνάρουν οι άλλοι από πίσω…».
Βέβαια, κάθε βάρδια δεν έχει μόνο νεύρα και αστεία περιστατικά. Μια στο τόσο, τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα:
«Μια Κυριακή μπροστά στη Νομαρχία -καθόλου κίνηση- πιάνω εγώ δεξιά στη στάση, με προσπερνάει κάποιος από αριστερά και κορνάρει. Πατάω κι εγώ την κόρνα. Τον βλέπω να σταματάει λίγο παρακάτω, να βγαίνει από το αυτοκίνητο και να με πλησιάζει. “Εγώ δεν είμαι παπαδάκι” μου λέει με ύφος, «το βλέπεις αυτό εδώ;” και κάνει έτσι και βγάζει όπλο! Τρομοκρατήθηκα, αλλά ευτυχώς το επεισόδιο δεν είχε συνέχεια».
Και η ζωή στους δρόμους της Λάρισας συνεχίζεται για τους επαγγελματίες οδηγούς της πόλης, που η αλήθεια είναι ότι επέλεξαν ένα επάγγελμα για γερά νεύρα…
Πηγή: Ζωή Μπουρουτζή/onlarissa.gr
