«Είχαμε τη δουλειά μας και είχαμε αξιοπρέπεια, από τότε που τη χάσαμε, νιώθω ότι χάσαμε ως οικογένεια, εκτός από τα χρήματα, την ηρεμία και τη γαλήνη μας, τον προγραμματισμό για το μέλλον των παιδιών μας, τα όνειρά μας, αλλά και αυτήν ακόμη την … αξιοπρέπεια».
Λόγια, που με την ειλικρίνεια που τα περιβάλουν, σε αφοπλίζουν σαν συνομιλητή και με τη σκέψη σου να πλανάται για το πόσες ακόμη οικογένειες βιώνουν την αντίστοιχη κατάσταση…
Η απώλεια της δουλειάς δημιούργησε στην οικογένεια του συμπολίτη Μ. χίλια μύρια προβλήματα, τον κάνει να ζητά βοήθεια σχεδόν καθημερινά πλέον, όχι μόνο από την εκκλησία αλλά και από όποιον μπορεί να τον πιστέψει και να νιώσει ότι θα τον βοηθήσει ειλικρινά και δεν θα τον λοιδωρήσει… Πέρασε άλλωστε όπως φαίνεται, πολλές «συγκρούσεις» με τον εαυτό του, έως ότου πάρει την απόφαση, ότι η παροχή βοήθειας από τους συμπολίτες προς την οικογένειά του, δεν είναι ντροπή, αλλά δείγμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, όπως άλλωστε και ο ίδιος παλιότερα, φρόντιζε, όσο είχε τη δυνατότητα, να την προσφέρει σε όσους τη χρειάζονταν…
Ο Μ. είναι μία από τις περιπτώσεις των συμπολιτών που επισκέφθηκε μεταξύ άλλων όπως μας είπε, το «Ιατρείο Αλληλεγγύης», το «Κοινωνικό Φαρμακείο», αλλά και τις υπόλοιπες δομές της περιοχής μας, προκειμένου ο ίδιος και τα τρία παιδιά του, όπως και η γυναίκα του, να τύχει της βοήθειας και των δωρεάν παροχών.
«Χρήσιμη η βοήθεια από όλους και πλέον την αναζητούμε. Δε φτάνει όμως… Αν δεν έχεις τη δουλειά σου, να τα βγάζεις πέρα μόνος σου, δυστυχώς δε μπορείς να τα καταφέρεις. Παλιότερα, δούλευα ως ιδιωτικός υπάλληλος, σε πολλές δουλειές. Δυστυχώς όμως, άλλες έκλεισαν, από αλλού με σταμάτησαν γιατί δεν είχε άλλο μεροκάματο. Ακόμη και χαρτιά μάζεψα, αλλά και παλιοσίδερα για να θρέψω την οικογένειά μου, αλλά πλέον δεν υπάρχουν ούτε αυτά», μας λέει…
«Έχουν «διπλώσει ενοίκια και ευτυχώς μέχρι σήμερα δεν μας έχουν πετάξει από το σπίτι, ενώ χρωστάμε ήδη πολλά σε ρεύμα και νερό».
Τα παιδιά σε νηπιακή αλλά και σχολική ηλικία, έχουν καθημερινές ανάγκες, που ξεκινούν από τις πάνες και τα γάλατα… Ευχαριστεί παράλληλα, όλους όσοι τους βοηθούν, όπως την εκκλησία και τους πολίτες, το σύλλογο γονέων και τη γειτονιά…
«Ο κόσμος βοηθάει» μας αναφέρει ο Μ. «αλλά έχει και αυτός τα προβλήματά του. Όλοι το ίδιο σχεδόν περνάνε. Έτυχε πολλές φορές, να βρεθώ στις δομές παροχής βοήθειας, με ανθρώπους που τους γνώριζα, αλλά δεν ήξερα, ότι αντιμετώπιζαν και αυτοί προβλήματα… Ξαφνιάστηκα». Μακάρι τα πράγματα κάποια στιγμή να αλλάξουν και να γίνουν και πάλι όπως πριν…», εύχεται κλείνοντας τη σύντομη συνομιλία που είχαμε…
Η.Κ.
