Αμετανόητος δηλώνει ο Αχ. Μπέος μετά τις δύο καταδίκες του από το Εφετείο της Λάρισας αρχικά για την υπόθεση της ΕΡΓΗΛ κι έπειτα για τις απαξιωτικές εκφράσεις που χρησιμοποίησε, χαρακτηρίζοντας «μαϊμού» τον πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου Μαγνησίας, Χρήστο Βενέτη.
Ο ίδιος σε δήλωσή του φαίνεται ότι δεν παίρνει τίποτα πίσω, ενώ αφήνει αιχμές και για τη δικαιοσύνη, αλλά και τους δικαστές. Μάλιστα, χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως έναν απλό άνθρωπο που έχει εναποθέσει τις τελευταίες του ελπίδες στη Δικαιοσύνη…, ενώ την ίδια στιγμή υπογραμμίζει ότι στα 67 του χρόνια ασφαλώς και δεν πρόκειται να αλλάξει..
Η δήλωση του Αχ. Μπέου
«Για λόγους προσωπικής μου αξιοπρέπειας και προστασίας των δικαιωμάτων μου υποχρεούμαι να αναφερθώ σε δύο δικαστικές αποφάσεις του Εφετείου Λαρίσης που έγιναν αντικείμενο λαϊκίστικης εκμετάλλευσης από συγκεκριμένη μερίδα της αντιπολίτευσης.
Η πρώτη αφορούσε την καταδίκη μου για τον τρόπο που υπερασπίστηκα τα συμφέροντα του Δήμου Βόλου , και ειδικότερα έναντι κυκλώματος, που με την εκλογή μου ως Δημάρχου βρήκα εγκατεστημένο και το οποίο είχε επιτρέψει την νομιμοποίηση των απαιτήσεων του εργολάβου , χωρίς τον στοιχειώδη έλεγχο της Δημοτικής Υπηρεσίας που τελούσε κάτω από την απόλυτο ευθύνη της σημερινής αντιπολίτευσης . Έτσι η καταδίκη μου δια τον τρόπο που υπερασπίσθηκα τις ευθύνες της αντιπολίτευσης , μου περιποιεί τιμή και θέλω να καταστήσω σαφές ότι ο αγώνας μου αυτός όχι μόνο δεν τελείωσε , αλλά τώρα αρχίζει και ασφαλώς θα δικαιωθεί.
Η δεύτερη, αφορά τον τρόπο που καταδίκασα την υποκρισία θεσμικού οργάνου της πόλης μας και την παχυλή αδιαφορία και ανικανότητα του να ασχοληθεί και να επιλύσει το πιο σοβαρό πρόβλημα των ογκολογικών ασθενών του Νοσοκομείου Βόλου.
Η μέχρι σήμερα ανικανότητα του ιδίου θεσμικού παράγοντα της πόλης μας να επιλύσει ακόμη και σήμερα το χρόνιο και σχεδόν μόνιμο πλέον πρόβλημα της δημόσιας υγείας , θα καταδικάζεται πάντοτε από μέρους μου , με όσες σκληρές εκφράσεις είναι αναγκαίες να ξυπνήσουν από τον μόνιμο λήθαργο τον ίδιο θεσμικό φορέα και το συγκεκριμένο φυσικό πρόσωπο που τον ενσαρκώνει.
Χαρίζω την απόλυτη περιφρόνηση μου σε κάθε ανίκανο να επιλύσει τα κρίσιμα και σοβαρά προβλήματα της δημόσιας υγείας και εκφράζω την απόλυτη βεβαιότητα μου ότι θα δικαιωθώ. Η βεβαιότητα της δικαίωσης μου σε όσες υποθέσεις στηρίζονται και οφείλονται στην ίδια αυτή προσωπική ανικανότητα του συγκεκριμένου θεσμικού φορέα, στηρίζεται πρωτίστως στην αφοσίωσή μου στον ανιδιοτελή αγώνα που έδωσα και δίδω.
Αυτό άλλωστε το γνωρίζουν καλά οι πολίτες που για τρίτη συνεχή θητεία με τίμησαν και με εξέλεξαν Δήμαρχό τους, καθώς βίωσαν σε προηγούμενα χρόνια απερίγραπτες συνθήκες πολιτικής σαπίλας, σήψης, διαφθοράς και συγκάλυψης.
Κλείνοντας θέλω να τονίσω προς πάσα κατεύθυνση ότι εμείς, οι απλοί άνθρωποι, έχουμε εναποθέσει τις τελευταίες μας ελπίδες στη Δικαιοσύνη. Σε Δικαστές που έχουν ήθος, αξίες και ακεραιότητα και δεν είναι επίορκοι εκφραστές συμφερόντων. Άλλωστε και οι κρίνοντες κρίνονται.
Στα 67 μου χρόνια ασφαλώς και δεν πρόκειται να αλλάξω. Θα λέω αλήθειες και μόνο αλήθειες, όσο κι αν αυτές ενοχλούν, και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι γι’ αυτά που θεωρώ και είναι δίκαια για τον πολίτη και την κοινωνία».
