Θλίψη στην τοπική κοινωνία από τον θάνατο του Θανάση Μούτου, γνωστού συνδικαλιστή ο οποίος μάλιστα τα τελευταία χρόνια της συνδικαλιστικής του παρουσίας διετέλεσε πρόεδρος των συνταξιούχων της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ καθώς και των επικουρικών ταμείων.
Ο φίλος του και σύντροφός του Δημήτρης Παπαϊωάννου τον αποχαιρετά με συγκινητικά λόγια:
Σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Θανάσης Μούτος. Τον αποχαιρετούμε με λύπη καί βαθιά συγκίνηση. ένας αγαπημένος φίλος, συνάδελφος και σύντροφος τής αριστεράς. Ένας άνθρωπος που πορεύτηκε σε όλη του τη ζωή με πυξίδα την προσφορά, την ανιδιοτέλεια, την αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη.
Η διαδρομή του ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τους αγώνες των ανθρώπων της εργασίας. Συνδικαλιστής στα σωματεία των ηλεκτρολόγων, στα Τσιμέντα, Εργατικό Κέντρο και στις Ομοσπονδίες, υπήρξε πάντα στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Με συνέπεια, ήθος και αγωνιστικότητα υπηρέτησε το εργατικό κίνημα, χωρίς ποτέ να επιδιώξει προσωπικά οφέλη ή προβολή.Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 οργανώθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ, στη συνέχεια συμμετείχε στον Συνασπισμό και αργότερα στον ΣΥΡΙΖΑ, παραμένοντας πάντοτε πιστός στις αξίες της Αριστεράς, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της αλληλεγγύης. Για εκείνον, οι ιδέες δεν ήταν θεωρία, αλλά καθημερινή πράξη, άρρηκτα συνδεδεμένη με τους αγώνες και τις ανάγκες των εργαζομένων.
Τα τελευταία χρόνια της συνδικαλιστικής του παρουσίας διετέλεσε πρόεδρος των συνταξιούχων της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ καθώς και των επικουρικών ταμείων. Με τη δική του συμβολή ο σύλλογος απέκτησε μεγαλύτερη μαζικότητα, δυναμική και εξωστρέφεια, δίνοντας νέο περιεχόμενο και ποιότητα στη δράση τους. Πρωτοστάτησε σε πρωτοβουλίες που ενίσχυσαν τη συμμετοχή των συνταξιούχων και ανέδειξαν ζητήματα που αφορούσαν την καθημερινότητα και την αξιοπρεπή διαβίωσή τους.
Όσοι τον γνωρίσαμε από κοντά θα θυμόμαστε έναν άνθρωπο με βαθιά ανθρωπιά, ευγένεια, καθαρότητα ψυχής και αστείρευτη διάθεση προσφοράς. Ήταν πάντοτε δίπλα στον συνάνθρωπο, έτοιμος να στηρίξει, να συμβουλέψει, να ενθαρρύνει. Έναν άνθρωπο που κέρδιζε τον σεβασμό όχι με λόγια, αλλά με το παράδειγμά του.
Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε ένας υποδειγματικός οικογενειάρχης. Η οικογένειά του ήταν η μεγάλη του αγάπη και η μεγαλύτερη περηφάνια του. Ήταν βαθιά δεμένος με τη σύζυγό του Χρύσα και ιδιαίτερα υπερήφανος για τις δύο κόρες του, Κατερίνα και Βούλα που με τη διαδρομή και την προσφορά τους στην Πανεπιστημιακή και Μέση εκπαίδευση, αποτελούν ζωντανή συνέχεια των αξιών που εκείνος υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή.
Τα τρία τελευταία χρόνια έδωσε ίσως τον πιο δύσκολο αγώνα της ζωής του. Καθηλωμένος στο κρεβάτι από τη σοβαρή ασθένειά του, αντιμετώπισε τις δοκιμασίες με αξιοθαύμαστη γενναιότητα, αξιοπρέπεια και δύναμη ψυχής. Δεν λύγισε ποτέ. Πάλεψε μέχρι την τελευταία στιγμή με θέληση, υπομονή και πίστη στη ζωή, δίνοντας σε όλους μας ένα ακόμη μάθημα αγωνιστικότητας και αξιοπρέπειας.
Σήμερα η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένειά του, στους φίλους, στους συναδέλφους, στους συντρόφους και σε όλους όσοι συμπορεύτηκαν μαζί του. Όμως αφήνει πίσω του μια σπουδαία παρακαταθήκη: τους αγώνες του, το ήθος του, την ανθρωπιά του και το παράδειγμα μιας ζωής αφιερωμένης στους ανθρώπους και στις συλλογικές αξίες.
Αγαπημένε μας φίλε, και σύντροφε,
σε αποχαιρετούμε με σεβασμό, αγάπη και ευγνωμοσύνη. Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή στους αγώνες που υπηρέτησες, στους ανθρώπους που στήριξες και στις αξίες που υπερασπίστηκες μέχρι το τέλος της ζωής σου.
Τα ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια του.
Καλό ταξίδι στο φως!!
