Στο Εφετείο εκδικάζεται αύριο Παρασκευή 22 Μαΐου η υπόθεση των πολιτών του Βόλου, Στέλιου Λημνιού, Φαίης Τζανετουλάκου και Γιώργου Λέτσιου όταν το 2019 μπήκαν στο εργοστάσιο της ΑΓΕΤ για να σταματήσουν εκφόρτωση σκουπιδιών και ανάρτησαν πανό κατά της καύσης απορριμμάτων.
Η κ. Τζανετουλάκου σε μια ανάρτησή της στα κοινωνικά δίκτυα τονίζει ότι θα σταθεί μπροστά στους δικαστές όχι ως κατηγορούμενη, αλλά ως υπερασπίστρια της ζωής, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι είναι μία πολίτης που εκπλήρωσε το αυτονόητο καθήκον της.
Η ιστορικός τέχνης και ακτιβίστρια υποστηρίζει ακόμη ότι αύριο θα κριθεί όχι μόνο η πράξη του 2019, αλλά θα κριθεί η υπεράσπιση της δημόσιας υγείας, του καθαρού αέρα και του μέλλοντος των επόμενων γενεών, αν είναι «παράνομη» ή είναι το υψηλότερο καθήκον και σημειώνει ότι θα είναι στο πλευρό της ως μάρτυρες, ο ακαδημαϊκός Κώστας Μανωλίδης και ο γιατρός και δημοτικός σύμβουλος Βόλου Ευθύμιος Τσάμης και καλεί όλους να δώσουν το παρών στα Δικαστήρια του Βόλου.
Όλη η ανάρτηση της κ. Τζανετουλάκου
«Αύριο πρωί, 22/5/26, στη ΔΙΚΗ στο Εφετείο της ΑΓΕΤ-LAFARGE, θα στέκομαι μπροστά στους δικαστές όχι ως κατηγορούμενη, αλλά ως υπερασπίστρια της ζωής.
Είμαι η Φαίη Τζανετουλάκου, μητέρα δύο παιδιών, ιστορικός τέχνης και ακτιβίστρια που αρνείται να σιωπήσει μπροστά στο έγκλημα που συντελείται καθημερινά στον Βόλο.
Το καλοκαίρι του 2019 μπήκα στο εργοστάσιο της ΑΓΕΤ-Lafarge.
Όχι για να καταστρέψω, αλλά για να σταματήσω την εκφόρτωση τοξικών σκουπιδιών που έρχονταν από την Huelva – μια περιοχή γνωστή για τα ραδιενεργά και τοξικά απόβλητά της.
Ανέβασα πανό για να φωνάξω αυτό που όλοι ξέρουν αλλά πολλοί προσποιούνται ότι δεν βλέπουν: Η πόλη μας δηλητηριάζεται.
Δεν είμαι εγκληματίας.
Είμαι πολίτης που εκπλήρωσε το αυτονόητο καθήκον του.
Όταν η Πολιτεία και οι εταιρείες αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τον λαό, ο λαός έχει το δικαίωμα – και την υποχρέωση – να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Κοιτάξτε γύρω σας.
Κοιτάξτε την επιδημιολογική μελέτη.
Κοιτάξτε τα στατιστικά που δείχνουν την αύξηση αναπνευστικών παθήσεων, καρκίνων, παιδικών ασθενειών στον Βόλο.
Κοιτάξτε τα πρόσωπα των γονέων που παλεύουν με το άσθμα στα παιδιά τους, των ηλικιωμένων που δεν μπορούν να αναπνεύσουν τον αέρα της ίδιας τους της πόλης.
Αυτή δεν είναι «αντίληψη».
Είναι δεδομένα.
Είναι πραγματικότητα.
Η καύση σκουπιδιών στα τσιμεντοκάμινα δεν είναι «πράσινη λύση» – είναι τοξική απάτη που εξασφαλίζει επιδοτούμενο καύσιμο στην εταιρία.
Την ίδια στιγμή ελευθερώνει βαρέα μέταλλα, διοξίνες, φουράνια και άλλες ουσίες που μένουν για πάντα στον αέρα, στο χώμα, στο νερό και στους πνεύμονές μας.
Πού είναι ο Δήμος και η Περιφέρεια να μας προστατέψει και να ζητήσει την απομάκρυνση της εταιρίας από τον αστικό ιστό;;
Πού είναι το κράτος πρόνοιας να σταματήσει να προωθεί την καταστροφική καύση απορριμμάτων;;
Η Lafarge-Holcim δεν είναι «επιχείρηση».
Είναι πολυεθνικός γίγαντας που κερδοσκοπεί πάνω στην υγεία μας και που δικάζεται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στον πρόσφατο πόλεμο της Συρίας. Είναι αυτή που οσμίζεται κέρδος από την ανοικοδόμηση της Γάζας. Στην Ελλάδα, δρα ομοίως αποικιοκρατικά, εισάγοντας απόβλητα από μακριά, τα οποία καίει εδώ και πουλάει τοξικό τσιμέντο «πράσινο».
Εμείς πληρώνουμε το τίμημα με την υγεία μας και τα παιδιά μας.
Και όταν τολμάμε να διαμαρτυρηθούμε, μας σέρνουν στα δικαστήρια.
Αυτό ονομάζεται SLAPP – στρατηγική αγωγή για να φιμώσουν την αντίσταση.
Μας μηνύουν για να μας εξαντλήσουν οικονομικά, ψυχικά, ηθικά.
Αλλά υπολογίζουν λάθος.
Δεν θα σωπάσουμε.
Δεν θα υποκύψουμε.
Δεν θα αφήσουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν σε μια πόλη-κόλαση που καθημερινά σκεπάζεται με μια κουβέρτα από 15 εκατομμύρια κυβικά μέτρα απαερίων.
Αύριο θα κριθεί όχι μόνο η πράξη του 2019.
Θα κριθεί η υπεράσπιση της δημόσιας υγείας, του καθαρού αέρα και του μέλλοντος των επόμενων γενεών, αν είναι «παράνομη» ή είναι το υψηλότερο καθήκον.
Σε μια πόλη οποία έχει μείνει στο έλεος του θεού δέκα χρόνια τώρα, από τότε που ο «άρχων» της πόλης έδωσε τα χέρια με τους CEO.
Θα κριθεί αν μια πολυεθνική έχει το δικαίωμα να δηλητηριάζει μια ολόκληρη πόλη και να διώκει όποιον τολμά να το πει.
Στέκομαι εδώ με καθαρή συνείδηση.
Με την ιστορία στο πλευρό μου.
Με τους κατοίκους του Βόλου, τους επιστήμονες που τεκμηριώνουν την καταστροφή, τις μητέρες, τους πατεράδες, τους νέους που δεν ανέχονται άλλο αυτό το έγκλημα.
Με αδιάσειστα στοιχεία που με αθώωσαν την πρώτη φορά.
Δεν ζητώ έλεος.
Ζητώ δικαιοσύνη.
Δικαιοσύνη για τον Βόλο.
Δικαιοσύνη για τα παιδιά μας.
Δικαιοσύνη για κάθε πολίτη που αρνείται να πεθάνει σιωπηλά.
Κι αν λειτουργήσει η δικαιοσύνη αύριο, οι δικαστές θα αθωώσουν όχι μόνο μένα, αλλά τη νίκη της ζωής ενάντια στο κέρδος.
Θα είναι ένα μήνυμα ότι η δημοκρατία δεν είναι κενό γράμμα και ότι ο αγώνας για καθαρό αέρα είναι αγώνας για την ίδια την επιβίωση.
Ο Βόλος θα αναπνεύσει ξανά καθαρά.
Και αυτός ο αγώνας δεν σταματάει ποτέ – ούτε με αγωγές, ούτε με απειλές, ούτε με φόβο.
Μαζί μου αύριο θα έχω αυτόν τον σπάνιο άνθρωπο, με το κρυστάλλινο μυαλό, την ψυχωμένη συνείδηση και την ατρόμητη καρδιά.
Ο ακαδημαϊκός Κώστας Μανωλίδης θα είναι, μαζί με τον ιατρό-κεφάλαιο για την πόλη του Βόλου Ευθύμιο Τσάμη, οι μάρτυρες μου.
Μαζί με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη που στηρίζει από μακριά.
Εύχομαι στον φίλτατο Κώστα χρόνια πολλά για την ονομαστική του εορτή σήμερα, και να είναι πάντα καλά, ευθυτενής και αγέρωχος σαν τα ψηλά βουνά.
Αύριο πρωί όλοι και όλες στα Δικαστήρια του Βόλου.
Ζήτω η ελευθερία.
Ζήτω η ζωή.
Ζήτω ο αγώνας του Βόλου».
