Συνεχίζουν και αυτό το διάστημα οι ιώσεις να ταλαιπωρούν τα παιδιά με πολλούς γονείς να αγοράζουν συνέχεια τεστ για να εξακριβώσουν από τι πάσχει το παιδί τους. Παράλληλα, πολλοί είναι εκείνοι που επιτακτικά ζητούν αντιβιώσεις, ακόμη κι όταν οι γιατροί συνιστούν το αντίθετο.
Για τα τεστ, την κλινική εξέταση από παιδίατρο αλλά και τις αντιβιώσεις αναφέρεται σε ανάρτησή του ο γνωστός Βολιώτης παιδίατρος κ. Γιώργος Χαρίτος, υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων ότι τα τεστ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τον γιατρό και την κλινική εξέταση.
Η ανάρτηση του κ. Χαρίτου:
“ΟΤΑΝ ΚΟΠΗΚΑ ΣΤΟ ΤΕΣΤ”
5 υγιή παιδιά, εντελώς ασυμπτωματικά, παίζουν στην αυλή του σχολείου.
Ας πούμε ότι τα παίρνουμε και τα 5 και τα κάνουμε ένα στρεπ τεστ. Έτσι, χωρίς λόγο. Το ένα θα έχει θετικό. Τους χειμερινούς μήνες μπορεί και ένα δεύτερο.
Αυτά τα παιδιά πρέπει να πάρουν αντιβιοτικό; Πρέπει να τα “θεραπεύσουμε” ;
Η φορεία του στρεπτόκοκκου είναι συχνότατη. Και αναμενόμενη.
Ας πούμε τώρα ότι ο φορέας σε 10 ημέρες κάνει πυρετό. Και κάνει τεστ. Τι θα βγει;
Εκεί λοιπόν έρχεται ο ρόλος του γιατρού. Του κλινικού γιατρού, που εξετάζει, τα ζυγίζει, συζητάει, “το ψάχνει”.
Αυτόν τον γιατρό δεν μπορούν να τον αντικαταστήσουν τα τεστ, αυτός ο ίδιος θα τα παραγγείλει εάν νομίζει ότι κάπου θα τον εξυπηρετήσουν στην διάγνωση.
Ποια είναι η αλήθεια; Εάν είμασταν σωστοί ως γιατροί (δεν εξαιρώ ούτε τον μέτριο εαυτό μου) θα ζητούσαμε επιεικώς το ένα δέκατο των τεστ από όσα ζητάμε. Στις ΗΠΑ από τις οποίες μας χωρίζει ο Ατλαντικός Ωκεανός και υγειονομικά το χάος, η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία αποτρέπει την διενέργεια στρεπ τεστ σε παιδιά κάτω των τριών ετών! Να το επαναλάβω;
Επίσης, η παρουσία συμπτωμάτων εκ του αναπνευστικού (βήχας, ρινίτιδα κτλ) παραπέμπουν κυρίως σε ιογενείς λοιμώξεις παρά σε στρεπτόκοκκο.
Ο γιατρός δυστυχώς πολλές φορές δεν έχει τη διάθεση να αφιερώσει όλο του το χρόνο στην εκπαίδευση των γονέων. Κάτω από την πίεση που δέχεται του τύπου “είδα στις ειδήσεις”, υποκύπτει και υπερσυνταγογραφεί, οικτρά ηττημένος από τις περιστάσεις αλλά και εκτεθειμένος απέναντι στην επιστήμη του.
Αυτό τελικά θα οδηγήσει σε ολοένα και περισσότερα αντιβιοτικά, σε ολοένα και ανθεκτικότερα μικρόβια, σε ολοένα και περισσότερα άρρωστα παιδιά και σε ολοένα και δυσκολότερες ιάσεις.
Κάπως έτσι τα Ελληνόπουλα είναι τα πρώτα σε κατανάλωση αντιβιοτικών στην Ευρώπη. Και τρίτα στον κόσμο (!), χάνοντας την πρωτιά από μεγαθήρια προόδου όπως η Τυνησία και η Τουρκία. Αυτά για όσους ακόμη πιστεύουν ότι “ανήκωμεν εις στην Δύση”…
Συμπερασματικά, εμπιστευτείτε τους παιδίατρους σας. Η εμπειρία τους και η κλινική τους εξέταση δεν αντικαθίστανται από κανένα τεστ. Μια αντιβίωση μπορεί όμως να σώσει μια ζωή. Αρκεί να την δώσεις εκεί που πρέπει, όταν πρέπει. Και να μπορεί να “πιάσει”. Για αυτό το τελευταίο πρέπει να φροντίσουμε όλοι μας».
